بروس لی

功夫

Gōngfu

کونگ فوی چینی (هنرهای رزمی چین یا همان چیزی که عموما ووشو یا در زبان چینی گونگ فو نامیده می شود) یک سری شیوه‌های مبارزه است که طی مدت بسیار طولانی در چین توسعه یافته و پیشرفت کرده است. امروزه این هنر به عنوان یک ورزش سنتی و باستانی در چین شناخته می شود که روز به روز به محبوبیت آن اضافه می شود و حتی به نوعی نماینده فرهنگ چین در دنیا است.

شیوه ‌های مختلف این هنر که شاولین، تَیچی و چی‌گنگ هستند، دنبال‌کننده ‌های زیادی در سرتاسر دنیا دارند. بعضی از افراد در دیگر کشورهای دنیا فکر می کنند تمام چینی‌ها استاد کونگ‌فو هستند که این درست نیست اما این میراث باستانی شیوه حضور خاص خود را دارد و تاثیر زیادی روی مردم گذاشته است.
اگرچه کونگ ‌فو یک شیوه رزم است، اما نماینده آرامش و صلح است و نه جدیت و خشونت. این ارزش بزرگ این هنر است که نسل به نسل بر سینه‌ها حمل شده است. با استفاده از یک سری حرکات، شیوه‌های مشت زنی، مهارت‌های استفاده از اسلحه، و یک سری حرکات خاص رزمی، کونگ‌فو همیشه ماهیت اصلی خود یعنی دفاع شخصی را حفظ کرده‌است. اگرچه ارزش بدنسازی و تناسب اندام در این هنر همواره مورد تجدید بوده ‌است.

 

تاریخچه

功夫历史

Gōngfu lìshǐ

کونگ فو، شناخته شده ترین ریشه ی هنر های رزمی است. پیدایش و فلسفه کونگ فو ،ازجمله پیچیده ترین مسائلی است که می توان به آن پاسخ داد و علاقمندان به راحتی نمی توانند اطلاعات مستندی ازچگونگی شکل گیری این هنر رزمی بدست بیاورند.
کونگ فو یک نگرش است بر دنیای جدید، ضمن اینکه دارای تاریخچه ای قدیمی می باشد . سرگذشت کونگ فو هم زمان با تاریخچه ی انسان اندیشمند است که در دوازده هزار سال پیش سابقه اولین حرکات فکر وجسم برای اولین بار برای مقابله با محیط زیست و بقای خود ،داشته است.
اولین کسانی که پی به این نیروی اسرار آمیز بردند، نژاد زرد بودند و چون بعدها فقط از نیروی تن استفاده کردند، اصول و مبانی علمی این راه فراموش شد . اصولاً در سبک های رزمی کسانی بوده اند که دانش پیشینیان را با اندوخته تجربی خویش در آمیخته اند و به مقتضای شرایط زمانی و محیطی خود، بیش از دیگران درمعرفی و ارائه یک شیوه رزمی خاص موفق بوده اند. ذکر نام و سبک ایشان یادی است برای آنها که می دانند و تذکری برای آنان که نمی دانند . هیچ استادی تا شیوه کلاسیک و اصولی را بطورکامل و دقیق نیاموخته، سبکی را معرفی نکرده است . یاد و خاطره اساتید ، همیشه شوق هنرجویان را برمی انگیزد و این همان چیزی است که مایه پیشرفت می شود .
«اشتیاق آموختن و دانستن » بسیاری از این پیشگامان را دیگران نمی پسندند ، برخی به دلایل درست وگروهی دیگر به علل نادرست . اما به هر تقدیر قضاوت، قله های کوهی است که دامنه اش شناخت درست نامیده می شود. «هرچند همیشه افرادی هستند که در رسیدن به قله ، هلی کوپتر را به کوهنوردی ترجیح میدهند.» اگر هرکسی درهر درجه ای از مهارت رزمی، عمر شاگردی بیشتری داشته باشد ، استاد بهتری خواهد بود .
مطلب در زمینه ی بیانگذاران و بنیگذاری، بسیار است و درحوصله این مقاله نمی گنجد ، اطمینان داریم اساتید فاضلی نیز هستند که به ازای تدریس یک درس یا مطلب ،ده درس را تفهیم و تمرین می کنند و از وجود خود ، پلی می سازند که نسل های آینده با عبور از آن به شناخت دقیق تری دست یابند.
تامو بنیانگذار قدیمی ترین شیوه شناخته شده متعارف در کشور چین و جهان است که کونگ فو نام دارد.
لغت کونگ فو به معنی : انجام بیشترین کار در کمترین زمان است وکسی که این هنر رزمی را می آموزد ، مرد ماهر و تصویری ازکار پیوسته و جدی را با خود دارد. گفته می شود کونگ فو حدود ٢۵٠٠ سال پیش در کشور چین توسط مردی به نام درایاما تائیشی یا «تامو» یا «بودهی دارما» یا «دات مور» یا «بودا آدها » کاشف اندیشه برتر و نفوذ روح توانا عرضه شد. درایاما ثابت کرد که انسان قبل از اینکه به مسائل دنیای خارج خود بیاندیشد بهتر است به خود بیاندیشد و همین فکر بود که جامعه ی قرن بیستم را با تکان شدید به مکتب خود رهنمون کرد و هم اکنون میلیون ها انسان از کلیه جوامع، مفتون این اندیشه شده اند.
درایاما در ابتدا شاگردان را به گرد اندیشه فرو برد و پس از سالیان زیاد ریاضت درتوانایی اندیشه، دانست که نیروی اندیشه توانا است ولی تن بی حرکت است . از همین جا بود که به منظور نمایش نفوذ اندیشه ی برتر ، حرکاتی ازدست و پا ابداع نمود.
حرکات درایاما با تحول های بسیار بصورت دست و پا و بالاخره متکی به نیرو های دوران بطریقه ی علمی امروز به آن پرداخته می شود، آمیخته ای از هنر تن و روان است که نام آن را کونگ فو نهاده اند.
درسال ١٩٠٠ استادانی از نژاد زرد بگرد هم جمع شدند و اصولی بر ضربات علمی و فنی به نام هنرهای مبارزه ای تنظیم کردند و مربیانی نیز به کشور های مختلف جهان اعزام داشتند. برخی اعتقاد دارند درایاما ازهندوستان وارد چین شده ،اما پژوهش های دقیق تاریخی در حوزه فنون رزمی، وجود شیوه مبارزاتی شبیه به فنون وی را در هندوستان آن زمان تأیید نمی کند.
دراین میان نظر «پال پیلوت» مورخ فرانسوی وگروهی دیگر از محققان که معتقدند وی از ایران به چین رفته است، به حقیقت نزدیکتر به نظر می رسد . وجود معابدی که در غرب چین میان کوهستان ها و بعضاً در غارها بنا شده و نقش نماد ماه و خورشید «که از مبانی دیدگاه مانی و سایر مخالفین سلسله ساسانی است » بر دیوار آن ها، همچنین مطالب تخصصی مطرح شده در مکاتب کونگ فو درباره ی ماه و اشاره اساتید این سبک به ماه و معنی آن در سبک های «پاشی ین چین ، نگو چوچوآن» وسایر سبک ها و تلفظ چینی کلمه فارسی «تاماه » که همان « تاموست » به همراه خیلی دلایل دیگر بنیانگذار کونگ فو شاولین که شناخته شده ترین ریشه سایر هنرهای رزمی جهان است را یک ایرانی معرفی می کند. به هر تقدیر ، درایاما ازغرب به چین آمد و به «بودتور »رفت و پس از طی مراحل و منازعاتی ، امپراتور، آن معبد را دراختیار وی گذاشت تا تعلیمات خود را درآنجا بنیاد نهد. این معبد پس از چند دوره تخریب و آتشسوزی و بازسازی، بعدها در زمان سلسله «تانگ» شاولین نام گرفت .
درهنگام استقرار تامو در این معبد ، هنرجویان وی از فشار خستگی و تمرکز شدید اثنای تمرینات فکری و روحی به ضعف جسمانی شدیدی مبتلا شدند که درایاما را مجبورکرد تمرینات بدنی خاصی را برای جلوگیری از فساد سلولی و افزایش قدرت جسمانی به ایشان عرضه کند .قسمتی از این تمرینات
« شی آر لوهان شو» یا «آی کی کین کیو» نام دارد که امروزه نیز اگر درست تدریس شود، جزء مفید ترین و سنگین ترین تمرینات بدنی موجود دردنیا است .درایاما دو کتاب به جای مانده که یکی «یی جین چینگ» نام دارد و در ارتباط باتقویت نیروی جسمانی است و دیگری «شیه سویی جینگ»گفته می شود که ناظر بر تمرینات فکری و تعلیمات روحی است .
ازکتاب دوم در مراجع رسمی کشور چین بطور علنی اثری دردست نیست وگفته می شود کتاب نخست نیز به طور کامل در اختیار پژوهشگران قرار نگرفته است .درایاما پس از تعلیم شیوه خود، روزی از معبد خارج شد و دیگر هرگز بازنگشت ، اثری از مقبره یا قبر او در دست نیست ، ولی تصاویری که به او نسبت داده می شود ، از چین تا اوکیناوا و از استرالیا تا محله چینی ها در شهر های مختلف آمریکا ، زینت بخش مکان های تمرین هنرهای رزمی است .درحقیقت چهره واقعی درایاما همچون چهره حقیقی فنون او برای همگان روشن نیست، اما نتایج عمل او در اغلب نقاط آسیای جنوب شرقی هم از نظر آیینی و هم به لحاظ تمرینات بدنی تا امروز باقی مانده است.
کونگ به معنای دانایی و فو به معنای طریقت است و در پیوند این کلمات به کونگ فو طریقت دانایی گفته می شود حرکت در مسیر دانایی و یا گام برداشتن در طریقت دانایی به درک انسان بستگی دارد و درک حاصل نیروی فکر است و فکر نیز در جسم قرار دارد که به آن پایگاه فکر می گویند.
کونگ فو ضمن این که دارای یک تاریخچه ازمنه ی قدیمی می باشد ، نگرشی است بر دنیای جدید و جوانانی که در این اثر هیجان زده بسر می برند و هرگونه اعمال قهرمانی از آنان سلب شده و گاهی گوشه گیری و بی بند و باری آنان را مبتلا ساخته است یک دنیای جدید است ، راهی پر قدرت است و روش درست اندیشیدن می باشد.

هنر‌های رزمی‌ای که ما امروزه به عنوان کونگ‌فو می شناسیم از دوران امپراتوری‌های شانگ (商:shāng)و جو((周:zhōu ریشه می گیرد. در امپراتوری‌های بعدی یعنی چین( 秦:qín)و هان(汉:hàn)، کشتی، نیزه‌اندازی و شمشیر‌زنی بسیار پیشرفت کردند و در میان مردم و نیرو‌های رزمی محبوب شدند. در امپراتوری بعدی یعنی سونگ(宋:sòng)، مدارس رزمی مختلف، شیوه‌های مشت‌زنی، سری‌ حرکات و توانایی‌های حمل اسلحه مختلف شکوفا شدند.

 

گروه‌بندی

کنگ فو

 

معبد شاو لین

少林寺

Shào lín sì

کونگ‌فو بعد از پیشرفت‌های زیادی که طی قرن‎‌ها در چین داشته، به یک سیستم بزرگ که شامل بخش‌ها و مکتب‌های مختلف است، تبدیل شده است. طبق مدارک ثبت شده، بیش از 300 شیوه‌ مشت‌زنی در سرتاسر چین وجود دارد. این شیوه‌ها در بخش‌های شمالی و جنوبی کاملا متفاوت هستند، بنابراین گروهبندی کامل آن بسیار سخت و حتی نشدنی است.

بعضی از مکتب‌ها بر اساس محل‌های جغرافیایی گروه‌بندی شده‌اند، مانند مشت جنوبی که در چین جنوبی متداول است و مکتب شاولین که مرکز آن معبد شاولین در استان هِنَن (河南:hénán)است. بعضی از سبک‌ها با احترام به مخترع و استاد آن نام‌گذاری شده‌اند، مانند سبک چن تایچی یا سبک یانگ تایچی. بعضی از سبک‌ها بر اساس روش آموزششان شناخته می شوند، مانند هنر بوکس درونی (内家拳:nèijiāquán) که بر اداره کردن دایره درون و تنفس تمرکز می کند و هنر بوکس برونی(外家拳:wàijiāquán) که بر ورزیدن عضلات و اعضای خارجی تمرکز می کند.
بزرگ‌ترین و پرنفوذ‌ترین سبک‌ها و مکتب‌های کونگ‌فو ٨ موردی است که در ادامه معرفی می کنیم:
١. شاولین: در معبد شاولین در استان هِنَن (河南:hénán) به وجود آمد و به عنوان سبک ابتدائی کونگ‌ فو در چین شناخته می شود و در سرتاسر دنیا رواج یافته است. هر دو تمرینات فیزیکی و ذهنی این سبک بر اساس آموخته‌های بودا پایه‌گذاری شده‌است. مشت‌زنی شاولین، مشت جنوبی(南拳击:nèiquánjī) ، لگد شمالی(北踢:běitī)و (咏春拳:yǒng  chūn quán) نماینده‌های این مکتب هستند.
٢. هنر‌های رزمی(武当:wǔdāng): این مکتب تقریبا به اندازه شاولین معروف و محبوب است. این سبک تحت فلسفه و تئوری‌های دائوئیسم  (道教:dàojiào )پیشرفت یافته و مرکز آن کوه وو دانگ 武当山در استان هوبِی湖北省 است. تَی جی  太极拳بوکس مفهومی形意拳 و ٨ نگاره دست  八级拳از سبک‌های اساسی این مکتب هستند.
٣. هنر‌های رزمی (峨眉:é méi shān): این سبک که مرکز آن کوه اِ مِی  峨眉山در استان سِچون四川省 است، مزیت‌های مکاتب شاولین و وو دانگ را ترکیب کرده است. خیلی از شعبات فرعی کونگ‌فو مانند، چینگ چنگ، تیه فو، چینگ نیو، دیِن ئی و هوانگ لی تحت تاثیر این مکتب به وجود آمده‌اند.
۴. تَیجی(太极拳:tàijíquán) : این سبک یک سبک نسبتا آرام و ظریف است که از ترکیب دائوئیسم، آموزه‌های محلی، طب سنتی و تمرینات بدنی به وجود آمده‌است. ماهیت تایچی در اصل حمله به وسیله جمع‌آوری نیرو، پیروزی بر سختی به وسیله نرمی و پیروزی بر کنش با سکون است.
۵. بوکس مفهومی形意拳:xíngyìquán): این سبک نماینده هنر بوکس درونی است که با مشت‌های مستقیم و حمله‌های سریع که برای مبارزه برابر دشمن مناسب هستند منش‌نمائی شده‌است. روال مشت‌زنی این سبک شامل بوکس ٨ عنصر و بوکس ١٢ حیوان و غیره است.
۶. ٨ نگاره دست(八级拳:bājíquán): به وسیله استاد دونگ های چوان به وجود آمده و شامل تغییرات ممتد در حالت دست است. از این مکتب نیز شعبات فرعی زیادی نشات گرفته‌اند.
٧. مشت جنوبی男拳:nánquán): این مکتب سنتی بیش از ۴٠٠ سال در جنوب چین حاکم است. مرکز آن استان‌های گوانگ دونگ و فو جیِن هستند و شامل حرکات سریع و کوتاه، توانایی‌های مختلف، قدم‌های استوار و حمله‌های نیرومند است. یکی از اساتید به‌نام این مکتب استاد وانگ فِی هونگ است.
٨. چی گونگ气功:qìgōng ): چی گونگ نه تنها یک مکتب هنر‌های رزمی است بلکه یک روش تمرین ذهن و بدن است که برای سلامت بدن، تنفس و بدنسازی بسیار مفید است. اساسا دو نوع عمده از چی گونگ وجود دارد که آن‌ها چی‌گونگ دینامیک که با حرکات خاص بدنی انجام می‌شود و چی گونگ استاتیک که با تنظیم تنفس و ذهن انجام می شود، هستند.

در زیر انواع سبک های گونگ فو به زبان چینی آورده شده است.

形意拳:Xíng yì quán

 米组拳:mǐ zǔ quán

 戳脚翻子拳:chuō jiǎo fān zi quán

 八卦掌:bāguà zhǎng

 八级拳:bā jí quán

 查拳:chá quán

 大悲拳:dàbēi quán

 峨嵋铁臂金刚捶:éméi tiě bì jīngāng chuí

 花拳:huā quán

 临清潭腿:lín qīngtán tuǐ

 劈挂拳:pī guà quán

 三皇炮捶:sān huáng pào chuí

 太极拳:tàijí quán

 螳螂拳:tángláng quán

 通臂拳:tōng bì quán

 意拳:yì quán

 咏春拳:yǒng chūn quán

 

یادگیری گونگ‌فو

آموزش گونگ‌فو به کودکان

آموزش گونگ‌فو به کودکان

 

در سال‌های اخیر یادگیری گونگ‌فو در بین ملیت‌‌‌ها و سنین مختلف بیشتر و بیشتر می شود، به همین دلیل باشگاه‌ها و مراکز آموزش جدید زیادی تاسیس شده‌اند. یک عزم جزم پیش‌نیاز یادگیری این هنر است. برای یادگیری نظام‌مند باید یک استاد را دنبال کنید یا در یک مدرسه گونگ‌فو ثبت نام کنید. توانایی‌های پایه‌ی پاها، مچ و شانه‌ها باید هرروز تمرین شوند. با یادگیری دقیق و خوب اصول پایه می توانید روال‌ها، سبک‌ها ، مکتب‌ها و اسلحه خاصی را در ادامه دنبال کنید تا توانائی‌های مبارزه خود را افزایش دهید.

 

اساتید مشهور گونگ‌فو

 

بروس لی

 

想必大伙在小时候都有过一段热衷于武打片的时间吧,幻想自己拥有绝世武功,浪迹于江湖。确实,中国武术博大精深,但是武是没有止境的。而影视作品中的功夫高手虽然有很大的演戏成分在其中,但是他们大多也是有功夫底子的。

     下面就为大家带来网友盘点的二十位中国功夫巨星,一起去瞧瞧这些大侠吧!

  20:计春华

计春华比较有名的电影角色是《少林寺》的秃鹰。其实他武艺相当高,并出演过许多电影、电视剧,经常与李连杰演对手戏,如《方世玉2》《新少林五祖》等等,以反面人物为主,反正小编从来没看见过他演好人。

计春华

  计春华

 从小爱好武术,有一年生了场大病,头发掉光。他武艺相当高,并出演过许多电影、电视剧,经常与李连杰演对手戏,如《方世玉续集》等。计春华认为自己不是演戏的料,但热爱武术,为了武术梦才坚持不懈的做起大坏蛋。

  19:林国斌

林国斌,1960年9月出生于香港,香港武师、动作演员。1985年加入成家班,在成家班做幕后工作。在成家班宣布解体后,离开成家班从一个武师变成了演员。1993年,林国斌与周星驰、吴孟达、钟丽缇合作主演了电影《破坏之王》,在影片中饰演了“断水流”大师兄。

1995年,林国斌与李连杰 、张学友、邱淑贞合作主演了王晶执导的电影《鼠胆龙威》,并在影片中扮演了医生的弟弟,与李连杰对打过。腿法很好,在《新英雄本色》里一展腿法,震惊四座。

林国斌

  林国斌

林国斌长得和黎明有几分相似,可是他在影片中的扮相却有几分邪气,尤其他瞪眼睛,咧嘴凶巴巴那印象给观众的感觉很不好。他的星路走得有几分艰难,角色都以恶人为主,戏路狭窄,所以影响的他的发展。

  18:邹兆龙(又名倪星)

邹兆龙是谁?恐怕很多人一时反应不过来。但在30年风云变幻的华语影坛,他是不可或缺的功夫高手,曾经有一篇报道甚至用“‘揍过’无数大腕”为标题形容他。一个功夫高、资历老、仍能打、为人低调的功夫动作明星。

 香港著名武打演员,入行较早,经常与李连杰演对打戏,如《中南海保镖》、《冒险王》,及在与何家劲、钟丽缇一同出演的《虎猛威龙》中的船长,其中表现最出色的当属《中南海保镖》。他日前到美国发展,演出功夫角色。

邹兆龙

邹兆龙

倪星经过多年的努力终于以精湛的武艺征服了广大影迷,在功夫影坛上打出了属于自己的一片天地,在众多的“功夫”巨星中虽然赵文卓比倪星还要年轻,但是他所取得的成就却远高于赵文卓,也可能是两个人的发展方向不同吧。我想他的成就远不止于此,我相信这个“功夫巨星”会越升越高!

  17:钱小豪

香港著名武打演员,出道相当早,香港早期最卖座的影片《僵尸叔叔》中有他高难的武打镜头,与李连杰合作出演的《太极张三丰》中他的戏份其实不亚于李连杰。

1963年出生于广东省佛山,自小研习大圣劈褂门功夫,十四岁曾获第一届功夫擂台比赛铜牌奖。后进入邵氏电影公司武行训练班当学员,获导演张彻赏识,在《广东十虎与后五虎》中初露头角,继而在《飞狐外传》中任主角。

钱小豪

钱小豪

主要作品有《大头绿衣斗僵尸》、《少林与武当》、《叉手》、《冲宵楼》等。钱小豪因和李连杰在《太极张三丰》中合作扮演大反派而为观众熟知。其实80年代《霍东阁》紧接着《霍元甲》《陈真》在大陆火了一阵。《精武英雄》里他再次演霍元甲的儿子,化名“霍廷恩”。

  16:梁小龙

大名鼎鼎的火云邪神大家不陌生吧?曾在八十年代被观众视为偶像,陈真,是个响当当的名字,《霍元甲》中他的飞脚曾被多少人视为神奇,在《陈真》中他更是义薄云天、催人下泪。而现在已年近五十,功夫依旧不减当年啊(岁月催人老啊)!

梁小龙早在20世纪70年代就在香港演艺圈和李小龙、成龙、狄龙并称为香港演艺圈“四小龙”。祖籍广东的梁小龙生于香港一个贫寒的家庭,15岁时进入武行,并开始做替身演员。

梁小龙

梁小龙

  从1973年主演电影《生龙活虎》开始,短短十几年,就拍了《白鹤拳》、《迷魂拳》等70多部电影,后来他进军电视界又连续拍了《射雕英雄传》、《神雕侠侣》、《雪山飞狐》、《霍元甲》、《陈真》、《四大名捕》等1000多集电视剧,成为八十年代初香港最负盛名的武打明星之一。

  15:杨紫琼

在这个世界上,美丽的女明星有很多,但是能够凭借自己卓越的武打功底在国际上闯出一片天地的人并不多,杨紫琼就是其中这样的一位。

她像女王一样优雅,又像武士一样强壮;她既是芭蕾舞演员,又是马来西亚的选美冠军。虽然她身高只有一米六五,可她却用努力向世人一次又一次地证明自己的坚韧不拔。她靠功夫征服世界,她就是杨紫琼。

   杨紫琼并不是从小就开始练武,她生于马来西亚,而且曾当选过“马来西亚小姐”,并曾被香港富豪导演潘迪生心仪迎娶,但后来感情告终。

杨紫琼

杨紫琼

她是不恃姿色,而是走严正演员路线的杰出影星。长期苦练动作片演技,武打动作不仅高难、而且到位,是每一位香港影人都尊敬的阿姐级影星,是香港武打片动作女星的杰出代表,与成龙、李连杰、洪金宝平起平坐,而且在美国也成为很受欢迎的香港影星,据传当年日本女打星大岛由加利专门来华挑战杨紫琼结果以失败告终,所以把她排在15位大家没有什么异议吧?

  14:郑佩佩

虽然林青霞的“东方不败”形象被世人无比推崇,虽然杨紫琼是第一个在007影片中饰演邦德女郎的东方女星,但真正最能代表香港女性动作电影的还是老一辈动作巨星郑佩佩。

郑佩佩,1946年12月4日在中国上海出生,原籍上海,香港 娱乐明星(19张)邵氏电影著名女演员,。郑佩佩1963年考入‘南国实验剧团’,毕业后进入邵氏公司当演员[1]。 从影首部作品为《宝莲灯》,片中尝试反串演出。 1964年,主演文艺片《情人石》一举成名,并因此获得国际独立制片人协会‘金武士奖’。

郑佩佩

  郑佩佩

 也许她早年的影片《大醉侠》等没几个人看过,但从她近年来在《唐伯虎点秋香》,《卧虎藏龙》中的出色表演,我们仍然可以依稀看出这位香江女侠当年的卓越风采。

  13:樊少皇

樊少皇自三岁开始,便随邵氏著名武打演员的父亲樊梅生接触电影圈,他由童星演起,第一部参与作品是电影《法网难逃》,之后他以童星身分续拍电影《再见妈咪》及《听不到的说话》。

直到十三岁,他跟随父亲到徐州工作,在当地生活了三年,父亲不但请私人教师教他读书,学习日文和吉他,更让已立志成为武打演员的他,正式学习武术,为进军娱乐圈铺路。拜师学武,虽然是吃尽苦头,但父母对他关怀备至,爱护有加,就算他成年后加入娱乐圈发展,依然对他处处维护,令他俨如在温室中长大。2009年以《叶问》入围第28届香港电影金像奖最佳男配角。

樊少皇

  樊少皇

看过《力王》观众就知道他的厉害!港版《天龙八部》中的虚竹也是他演的,还有叶问里和甄子丹的对打。真功夫的影星里他也能排上号的。

  12:林正英

其实林正英武功真的很不错,一代武师,经常以武术指导身份出现,可惜去世了。

 林正英开创了一个经典僵尸片的美好时代,林正英对香港电影僵尸片的贡献永不磨灭。他的僵尸道长形象深入民心,但遗憾的是他在1997年因患肝癌晚期病逝,他的离去也标志着香港电影一个经典黄金僵尸片绚烂时代的终结。

林正英

林正英

李小龙主演的影片除《猛龙过江》外,都有他和陈会毅当武术指导。他当武指的影片很多,如《富贵列车》、《杂家小子》、《鬼打鬼》、《奇谋妙计五福星》、《东方秃鹰》等。著名的「洪家班」他是骨干之一,「洪家班」当武指的影片,他都有份参与。他和陈会毅曾是李小龙的左右手,听闻李小龙拍武戏时,如果没有他,那么宁可不开机。

  11:刘家良

刘家良,香港著名演员、导演、武术指导。9岁开始随父亲学武,父亲刘湛是黄飞鸿入室弟子林世荣的亲传弟子。50年代中期刘家良随父进入电影界,演过数以百计的电影,仅黄飞鸿系列就演了几十部,成名作是1965年长城公司的《云海玉弓缘》。

1974年,他与张彻合作在《方世玉与洪熙官》一片中展开正宗国术的路线。但在同年,离开张彻。1975年,刘家良由武指转当导演,开拍《神打》。90年代与成龙合作,推出《醉拳2》等。

刘家良

  刘家良

刘家良坚持李小龙之后的正宗国术真实武打的路子,他的作品被公认为是真正懂得中国武术且影片深具传统武德精神及家族观念的导演。2010年,刘家良获得了金像奖终身成就奖。

  10:于荣光

于荣光,1958年8月30日生于北京,著名京剧表演艺术家于鸣魁之子,11岁考入北京市风雷京剧团任演员学习武生,自幼学习京剧十载。七十年代末崭露头角,成为剧团中坚力量,并在全国多次大奖赛中获奖。

1982年于荣光被香港导演徐小明发掘,出演影片《木棉袈裟》,饰演头号反派角色,首次登上了银幕。虽然是初次表演,但是由于他的身手不错,而且演技也不俗,于是引起了观众的注意。接着又拍了《血泪情仇》、《联手警探》、《古今大战秦俑情》、《阮氏三雄》等影片,由于其武打功夫出众,身手敏捷。他的真功夫得到了观众的喜爱,也受到了导演的重用。

于荣光

于荣光

 进入90年代,于荣光进入香港发展,拍摄了《铁马骝》、《超级计划》、《东方不败之风云再起》和大陆当时播放最多的《海市蜃楼》等影片,在香港发展的数年中,于荣光拍摄近50部影片,与唐季礼、袁和平等大导演,李连杰、成龙、甄子丹等功夫巨星均有合作。

  9: 吴京

  特点:全国武术冠军,李连杰师弟,套路见长,格斗能力相对较差。

  吴京,被誉为“功夫小子”,从1995年就开始接拍影视剧,其引路人便是《少林寺》以及《少林武王》的导演张鑫炎,而吴京的武术教练也就是李连杰的教练吴彬。当年还在武术队里奋斗的吴京被张鑫炎看中,于是和师兄李连杰一样,顺利地加入了娱乐圈。两人的经历惊人地相似。2005年后吴京搬迁至香港,正式在香港发展,并取得了不俗的成绩。

8:元彪

  8:元彪

元彪原名夏令震,1957年出生于香港。早在七岁时就拜读于占元的“中国戏剧学校”学习京剧,为七小福之一,艺名“元彪”。一同学习的还有现在的功夫巨星成龙、洪金宝和著名武术指导元奎等人。

较之两位师兄,元彪体形更好,动作更潇洒飘逸。元彪10岁时就作为儿童演员开始参加影视演出了。70年代曾参演李小龙的《精武门》、《龙争虎斗》以及胡金铨的《忠烈图》,也曾参演邵氏的《天涯明月刀》、《流星蝴蝶剑》、《三少爷的剑》等古装武侠片。代表作品有《快餐车》、《夏日福星》、《杂家小子》等,在东南亚及日本有很大影响。

7:洪金宝

  7:洪金宝

原籍浙江宁波,香港著名演员,是20世纪80年代香港影坛的“大哥大”、“杂家小子”。洪金宝对电影的涉猎很广,曾经担任的工作包括演员、动作指导、导演、监制、编剧以及龙虎武师。曾获得香港电影金像奖最佳男主角奖、亚太影展最佳男主角奖等荣誉。

十二岁时,洪金宝开始涉足电影,处女作是《爱的教育》,十八岁开始当龙虎武师,参演的名作有《龙争虎斗》《鬼马双星》,1971年开始当武术指导,第一部是《夺命双剑》,他曾获台湾第一届金龙奖最佳武术指导奖。1977年洪金宝开始当主角,第一部是《三德和尚与舂米六》(此片也是他导演的第一部影片,是由他创办的嘉宝公司出品的)。

洪金宝

  洪金宝

洪金宝是一个很敬业的人,为了做好动作设计工作,他对咏春拳、截拳道、空手道等都有深入研究并加以创新,风格自成一体。洪金宝在自己编导的电影中,着意突出群戏,为每个人定造最能发挥的戏份,他为香港影坛挖掘了不少人才。

  6:赵文卓

本名赵卓,他是风靡亚太惊艳北美的型男「真功夫巨星」。赵文卓俊朗的外形、高强的功夫、爽朗大方的男子汉气概深受海内外观众着迷喜爱。父亲是武术教练,母亲是田径国手,8岁其父即送他从师学习武术,曾是哈尔滨市武术队的成员,擅长于剑、枪和拳术,精通太极拳法,能耍三百多套拳法。1990年考进北京体育大学武术系接受武术训练,从12岁起,即获得大小奖项无数。

曾获中国全国锦标赛少年冠军、中国全国大学生比赛全能冠军、全国武术冠军(1991年)和当选中国国家武英级运动健将。1992年获元奎导演赏识进入影视圈拍戏大展拳脚功夫

赵文卓

赵文卓

自出道以来,赵文卓演的多是港台武侠片,这两年他开始将事业重心放在内地,拍摄了电视剧《霍元甲》及电影《英雄郑成功》。电影《英雄郑成功》是他与导演吴子牛的一次愉快合作。他表示,作为内地演员,希望今后能更多地同内地的制作人和导演合作,有更多的作品奉献给内地观众。

  5:甄子丹

  特点:受母亲熏陶习武,中西武学均有涉猎,注重实战攻击力。

 母亲麦宝婵是世界闻名的武术家和太极高手,创办了驰名国际的中国武术研究所。从甄子丹会走路起,麦宝婵就开始教他练武,为他打扎好优良的传统武术根基;父亲甄云龙,是国际性中文报纸星岛日报的波士顿编辑,能演奏小提琴以及和小提琴音色相似的中国弦乐器二胡。甄子丹也学习古典钢琴,喜欢肖邦,音乐成为他生命中的另一灵感来源。

甄子丹

甄子丹

 在母亲的武术氛围中成长,对于武术知识的渴求,甄子丹几乎看过能看到的每一部功夫片。在这时认识了他的偶像李小龙,并逐步学习多种风格的武术,也包含多种搏击术。但个性反叛的甄子丹曾令父母非常担心,因此将他送去著名的北京市什刹海体育运动学校武术队接受两年的训练。甄子丹成为第一位非中国大陆籍学生。

1982年返回美国后,参与美国地区武术比赛获得冠军,使甄子丹在外国武术界声名远播。

  4:李连杰

  特点:连续5年全国武术冠军,擅长套路,表演性强,攻击能力较差。

李连杰出生于中国北京。国际功夫巨星、武术家、慈善家、企业家。75年后连续五年获全国武术全能冠军,82年主演电影《少林寺》轰动全球,91年后的《黄飞鸿系列》开创了武侠电影风潮,同时塑造出方世玉、张三丰、霍元甲、陈真等经典角色,被国内外媒体誉为功夫皇帝。97年后主演多部好莱坞大片,跻身好莱坞一线动作明星。

第3名:成龙

第3名:成龙

  特点:京剧武生童子功,后入行电影,虽往往搏命上阵,但是实战能力较差。

成龙是第一位真正意义上打入好莱坞的香港影星,是中国在世界影坛最有影响力的演员,也是唯一在好莱坞留下鼻印、脚印、手印的中国艺人。加逗逼美女微信”allbra”,寂寞的夜晚你可能会需要她!他创造了幽默风趣的武打风格,他拼命无畏的敬业精神是体现中华民族的传统精神。

成龙

  成龙

  无论在他的《警察故事》、《A计划》、《奇迹》、《一个好人》、《我是谁》、《尖峰时刻》还是《新警察故事》、《神话》,他都是正义的化身。他是现实的公益大使,反黑、扫除水货,慈善筹款等等,都能看到他振臂的英姿。从香港到好莱坞,他一直宣扬着中国武术,宣扬着中国文化,宣扬着中国精神。同时,成龙乐于挖掘扶持新人,吴彦祖在成龙的打磨下已成为香港电影演员新生代的主力。

  第2名:李小龙

  特点:曾拜师叶问,最早引入西方搏击思维及招式的打星,有实战能力。

李小龙,(Bruce Lee,1940.11.27—1973.7.20)原名李振藩,乳名细凤,美籍华人,出生于美国加州旧金山,祖籍中国广东顺德均安镇。

他是一位武术技击家、武术哲学家、著名的华人武打电影演员和功夫巨星、世界武道变革先驱者UFC开创者,MMA之父,截拳道之父,双节棍之父,亦是“功夫片”电影始祖。

李小龙

李小龙

 李小龙的出现打破了之前功夫动作片的虚假以及香港明星气质的萎靡,开创了华人进军好莱坞的先河,更创立了截拳道,让西方人认识和学习功夫,同时令动作片成为香港电影的主流片种之一。

  第1名:周比利

世界拳王及动作片演员,周比利是前轻中量级自由搏击世界冠军,至今唯一的世界级华人拳王。入行较早,经常与成龙、李连杰演对打戏,如《奇迹》、《鼠胆龙威》《冒险王》中,但表现最出色的,当属在《精武英雄》中出演的日本将军藤田刚。

周比利

周比利

成就荣誉:1982年夺得加拿大轻量级自由搏击冠军; 1985年勇夺世界轻中量级自由搏击冠军; 2002年再踏香港擂台大胜伊朗拳王; 2003年在中国香港再战泰国拳王再以KO击败对手; 2004年在中国香港再次以点数击败泰国拳王。

 职业生涯中曾在美国、欧洲,加拿大,香港等地比赛1977-1992年搏击战绩共51场(43胜,8负,当中31场KO对手,从未被KO的记录)而8场负赛中,其中4场为越级挑战赛中以轻微点数落败。

1981年首度回香港比赛,带起香港自由搏击热潮,先后在1982年夺得加拿大轻量级自由搏击冠军,两年后的1985年勇夺世界轻中量级自由搏击冠军,是至今唯一的华人世界级拳王。此后挺进演艺圈。2002年再踏香港擂台,大胜伊朗拳王,名噪一时,次年在香港再战,面对泰国拳王再以KO击败对手,传为佳话,时年已经50岁。

فیلم‌های مربوط به کونگ‌فو

中国每年都会生产大量功夫动作电影,其中一部分会进入北美和其他国外市场,让飘雪带你一起来浏览一下老外眼里最欣赏的十部功夫电影都有哪些。

唐山大兄 (1971)

作为中国已故功夫巨星李小龙的一部低成本影片,整个拍摄工作在泰国的一个小村庄完成,虽然在国人眼里和李小龙其他作品比较起来差强人意,却博得老外倾心,称赞是最真实的打斗,而且这部电影在当时可谓之明星荟萃,还有我们的英叔参演。

فیلم های مربوط به کونگ فو

فیلم مربوط به کنگ فو

一代宗师 (2013)

该片由王家卫执导,梁朝伟和章子怡主演。它展示了民国时期功夫世界的爱与恨。

فیلم کونگ فو

فیلم

新龙门客栈 (1992)

媒体评论:这是中国功夫电影的里程碑,也是新武侠电影的开始。

فیلم

فیلم

笑傲江湖2:东方不败 (1992)

外媒评论:它由李连杰主演,完美地展示了中国人民心目中的武侠世界。

فیلم کونگ فو

فیلم کنگ فو 2

少年黄飞鸿之铁马骝 (1993)

外媒评论:这是一部传统风格的功夫电影,但动作设计和情节都是完美的。

کونگ فو

فیلم کونگ فو

双旗镇刀客 (1991)

外媒评论:它不仅是一部功夫电影,也可以说是一部中国的西部电影。

کونگ فو

فیلم رزمی

新独臂刀 (1971)

它是著名功夫电影导演张彻的代表作,由姜大卫和狄龙主演。

کونگ فوی چینی

هنرهای رزمی

黄飞鸿之二:男儿当自强 (1992)

这是《黄飞鸿三部曲》中最成功的一部,由李连杰主演,徐克导演。

فیلم

معرفی فیلم

卧虎藏龙 (2000)

这也是武侠片的里程碑。它诠释了李安的思想,融合了大量的中国文化元素。(不过不是太迎合飘雪的口味)

فیلم

فیلم چینی

侠女 (1970)

外媒评论:一部武侠片的史诗。这比“卧虎藏龙”早了30年。这是一部武侠电影的教科书,在没有数码效果的年代拍摄和剪辑,后来的电影或多或少受到了影响。

فیلم

فیلم کونگ فو

ببر خیزان، اژدهای پنهان

ببر خیزان، اژدهای پنهان

از دهه ٧٠ میلادی، فیلم‌های مربوط به کونگ‌فو روز به روز محبوب‌تر شدند. مردم می توانند از جذابیت‌های هنر‌های رزمی چین در فیلم‌هایی چون مشت‌های درنده، راه اژدها، معبد شاولین، مردی بنام ایپ، ببرخیزان، اژدهای پنهان، قهرمان و بسیاری دیگر از فیلم‌ها شگفت‌زده شوند. ستاره‌های سینمایی مشهور مانند بروس لی(سلطان هنرهای رزمی) جت لی و جکی جان نیز با قابلیت‌های منحصر به فرد خود و نمایش‌های بسیار زیبا در فیلم‌های مختلف، هنر‌های رزمی چین را هرچه بیشتر به دنیا معرفی کردند و احترام خاصی برای این هنر‌ها از سرتاسر دنیا جذب کرده‌اند.

 

محل‌هایی در پکن که می توانید نمایش‌های کونگ‌فو را تماشا کنید

تئاتر قرمز پکن: نمایش معروف این تئاتر درباره بزرگ شدن یک راهب است که تماشای آن خالی از لطف نیست.

چایخانه لاو شئا: علاوه بر اپرا، آکروبات‌بازی، موسیقی مردمی و مراسم چای در این مکان، میتوانید نمایش‌های کونگ‌فو را نیز تماشا کنید.

 

ووشو

武术

Wǔshù

ووشو، از تاریخچه تا فنون و قوانین مسابقات

ووشو

ووشو

 

ووشو” ورزش رزمی ملی کشور چین است که در آن انواع مختلف حرکات برای سلامتی جسم و روح و دفاع شخصی در نظر گرفته شده‌ است.در ادامه به تاریخچه ووشو، جایگاه رشته ورزشی ووشو در جهان، فنون و سلاح‌های ووشو پرداخته شده است. با دنبال کردن این مقاله شناخت کاملی از ورزش ووشو بدست آورید.

ووشو که مرکب از دو کلمه “وو” و “شو” به معنی هنر رزم می باشد، ورزش رزمی ملی کشور چین است که در آن انواع مختلف حرکات برای سلامتی جسم و روح و دفاع شخصی در نظر گرفته شده‌ است.

 در چین باستان از هنرهای رزمی برای دفاع از سرزمین، خود یا خانواده و مقابله با دشمنان و راهزنان و … استفاده می ‌شد. ووشو نه تنها یک ورزش سنتی چین، بلکه عناصر فلسفی، اخلاقی، زیباشناسی، پزشکی و نظامی را نیز در بر دارد.

هدف فنون رزمی ووشو ناتوان کردن و زیان رساندن به دشمن است. از این رو ووشو یکی از شیوه های تمرینی مهم ارتش های چین باستان بوده و حتی امروزه نیز در تمرینات پلیس و نیروهای مسلح ارتش نیز مورد استفاده قرار می گیرد.

 

تاریخچه ووشو

توسعه ووشو در سلسله های مینگ (۱۳۶۸۱۶۴۴ میلادی ) و چینگ (۱۶۳۶-۱۹۱۲میلادی ) به اوج خود رسید. در این زمان، ووشو به شاخه های گوناگون مانند چان چوان، نان چوان و تای چی تقسیم شد. در زمان جمهوری چین (۱۹۱۲۱۹۴۹میلادی) ووشو به نوعی ورزش تبدیل شد و باشگاه های تخصصی بسیاری در زمینه ورزش ووشو ایجاد شد.

 پس از مطرح شدن ووشو در بعد مسابقاتی، اولین انجمن رسمی آن در سال ۱۹۲۰ در کشور چین تاسیس شد و دست اندرکاران امور شدیداً به ترویج مسابقات در سطوح مختلف پرداخته و سرمایه های انسانی و مالی فراوان را در این راه به خدمت گرفتند که بر اثر همین کوشش ها از سال ۱۹۳۲ گردهمایی های ملی آغاز و در سال ۱۹۳۳ ووشو رسما به لیست مسابقات و بازیهای ملی وارد شد. 

ووشو ورزش استاندارد جهانی

امروزه ووشو به صورت یک ورزش استاندارد جهانی به مردم جهان ارائه شده ‌است و فقط منحصر به کشور چین نیست و مردم کشورهای مختلف برای بهره گیری از خواص طبی و شرکت در رقابت های قهرمانی در این رشته ورزشی تمرین می‌کنند.

 

ووشو در سال ۲۰۰۴ توسط کمیته بین المللی المپیک به رسمیت شناخته شد و حرکت خود را جهت ورود به المپیک آغاز نموده است.

رشته ووشو دارای تشکیلات معتبر و منظم جهانی با علامت اختصاری IWUF می باشد که در کشور چین مستقر است. این فدراسیون دارای ۱۵۰ عضو رسمی و فعال می باشد که در سال ۱۹۹۰ تاسیس شده است.

 

خوشبختانه استقبال ملل مختلف از این رشته زیبا در حد بسیار بالایی بوده، به طوری که گستره جغرافیایی آن که محدود به حوزه شرق آسیا بوده در حال حاضر به اقصی نقاط جهان گسترش یافته و در بخش های مختلف آن در هر دوره از مسابقات قدرت های جدیدی ظاهر می‌شوند که این امر نشان دهنده پیشرفت و بالندگی این رشته است.

هنر رزمی ووشو در مسابقات در دو بخش تالو و ساندا ارائه می‌شود:

زمینه تالو (اجرای فرم های سنتی چینی به صورت زیبا به همراه حرکات آکروباتیک)

زمینه ساندا (مبارزه آزاد بر روی سکو با استفاده از دستان و پاها و زیرگیری)

 

قوانین ووشو

ووشو به عنوان نوعی ورزش، تمام فنون رزمی خود را حفظ کرده، اما به دلیل محدودیت های قوانین مسابقه، ورزش ووشو بر اصل زیان نرساندن به حریف متکی است. برای نمونه، در مسابقات ساندا محدودیت هایی برای حرکاتی که می تواند به حریف آسیب برساند، ایجاد شده است.

مسابقات ووشو

اولین مسابقات ملی ووشو در سال ۱۹۳۵ برگزار شد و متعاقباً در سال۱۹۳۶ معرفی آن در سطح بین المللی، یک تیم ۹ نفره از قهرمانان ووشو در جریان المپیک برلین حرکاتی را به نمایش گذاشته که بسیار مورد توجه و تشویق حضار قرار گرفت.

 آنگاه پس از چندین سال مطالعه، تحقیقات و پژوهش در سال ۱۹۵۸ بدلیل استقبال شدید مردم از مسابقات مقررات و قوانین کاملی توسط سازمان تربیت بدنی چین وضع شد که با تلاش دیگر اساتید و قهرمانان این رشته در سطوح جهانی با حضور ۱۴ کشور در سال ۱۹۸۷ اولین مسابقه قهرمانی ووشو آسیا در ژاپن برگزار گردیده و نیز همان سال WUF یا فدراسیون ووشو آسیا تشکیل شد.

 در حال حاضر ۳۸ کشور عضو این فدراسیون آسیایی می باشند. در همین حال در رقابتهای اروپا، آمریکا و فدراسیونهای مربوطه تشکیل و پس از کوشش های فراوان در سال ۱۹۹۰ ووشو به عنوان یکی از رشته های رسمی در بازیهای آسیایی وارد گردید.

 سپس با تشکیل فدراسیون بین الملی ووشو IWUF در سال۱۹۹۰ اولین دوره مسابقات  ووشو قهرمانی جهان با حضور ۳۶ کشور در سال ۱۹۹۱در چین برگزار و متعاقباً دومین دوره آن نیز در سال ۱۹۹۳ در کشور مالزی به انجام رسید و همچنین کشور آمریکا نیز بعنوان محل برگزاری سومین دوره مسابقات جهانی ووشو در سال ۱۹۹۵ برگزیده شد.

 

مسابقات ووشو

مسابقات ووشو

 

۱۸ سلاح رزمی ووشو

ووشوی چینی علاوه بر فنون استاندارد مبارزه تن به تن به تمرین با سلاح هم توجه دارد. نه تنها اکثریت این سلاح‌ها بر گرفته شده از سلاح‌های سنتی می‌باشند بلکه عبارت «۱۸ سلاح رزمی» نیز از زمان قدیم مرسوم بوده است.

 نیزه بلند، کمان بلند، کمان تفنگی، چکش، گرز، عصا، چماق، شمشیر، زنجیر، قلابها، خنجر ترکیبی با تبر، تیشه، ساتور، تبر دسته کوتاه، تبرزین، سپهر، چوب دستی، نیزه، شن کش.

 در دوره های تاریخی مختلف و شاخه های متفاوت ووشو، سلاح هایی که عنوان «۱۸ سلاح» را یدک می‌کشیدند، متغیر بوده‌اند.

امروزه این عبارت معمولاً بر سلاح های زیر اطلاق می‌شود:

شمشیر پهن، نیزه، شمشیر دو بند، تبرزین، تبر دسته کوتاه، پارو( بیل)، چنگال، عصا، ساتور،چکش، چماق، نیزه تیغه بلند، گرز «چوب»، خنجر ترکیبی با تبر، چنگک، نیزه سه شاخه.

 

سلاح های دیگری که معمولاً استفاده می‌شوند عبارتند از: خنجر امی، ایپون، چماق دسته خمیده و قلاب است.

هر کدام از این دسته‌ها، دارای نمونه‌های زیادی است. برای مثال دسته شمشیر پهن دسته کوتاه و بلند، شمشیر پهن تکی، شمشیر، شمشیر پهن دو تائی و شمشیرهای ۳ سر و دو سر هستند. گرزها شامل: چوب بلند، چوب متوسط، چوب کوتاه، نانچکوی دسته بلند و دسته کوتاه و سه قسمت.

امروزه سلاح‌های گوناگون بکار رفته در ووشو به ۴ دسته تقسیم می‌شوند:

سلاح‌های بلند: بلندتر از قامت انسان اند و با دو دست بکار می روند و شامل: نیزه، چوب، شمشیر پهن بزرگ، نیزه دسته بلند، کوان داو، چنگال، نیزه سه شاخه وبیل هستند.

 – سلاح‌های کوتاه: کوتاه تر از قامت انسان اند و با یک دست بکار میروند و شامل: شمشیر پهن، شمشیر باریک، ساتور، چکش، چوب دستی، عصا، خنجر و سپهر هستند:

سلاح‌های ووشو

سلاح‌های ووشو

 

سلاح‌های نرم: از طناب، زنجیر و یا حلقه ها برای درست کردن، سلاح های متصل به هم که می توانند به دور یا نزدیک ضربه وارد کنند، استفاده می شود.

اینها با یک یا هر دو دست استفاده می شوند و شامل: زنجیر نه تکه، سانچکو، چکش پرنده که عبارتند از ۲ گوی آهنی که به دو سر یک زنجیر آهنی متصل شده اند، ایپون، پنجه پرنده و نانچکو.

سلاح‌های دو قلو: در این مورد یک جفت سلاح وجود دارد که هر یک در یکی از دست‌ها قرار می گیرد.

 و شامل: شمشیر پهن ۲ تایی، شمشیر باریک دو تایی، قلاب های دو قلو، عصاهای دو قلو، چماق دسته خمیده دو قلو، نیزه های دو تایی، ساتورهای دو تایی، خنجر دو قلو، خنجرهای دو دو، میله های دو تایی با سر هایی به شکل مشت و تبرزین می‌باشند.

 

روش‌های تمرین ووشو

روش‌های زیادی برای تمرین ووشوی چینی وجود دارد. سه روش اصلی عبارتند از: روتین‌های تمرین، نبرد تن به تن و تمارین پرورش مهارت روتین‌های ووشو شامل سری کاملی از حرکات زنجیره وار بی وقفه است که گاهی به ۱۰۰ حرکت پشت سر هم می‌رسد برای هر روتین ترکیب، ترتیب و ریتم حرکات متفاوت است و تغییراتی هم در شدت دشواری تکنیکی تمارین به چشم می‌خورند.

این روتین‌های تمرینی ممکن است به صورت‌های زیر باشند:

روتین‌های تک نفره بدون سلاح، با سلاح، روتین های مبارزه تن به تن نمایشی که توسط ۲ یا ۳ نفر با یا بدون سلاح یا ترکیبی از مبارزین مسلح و با سلاح گروهی، بدون سلاح یا با سلاح که همزمان توسط چهار نفر یا بیشتر اجرا می شوند مبارزات تن به تن مبارزاتی اند که توسط ۲ مبارز انجام می شوند.

مبارزات ووشو به ۴ نوع دسته بندی می‌شوند:

مبارزه آزاد: مسابقاتی که دارای مبارزه تن به تن و بدون سلاح هستند. هدف در این مسابقات زمین زدن حریف با مشت و لگد است. مبارزین در پوشیدن لباس های محافظ مختارند.

 مبارزه با دست: مسابقه ای با دست خالی که در آن مسابقه دهندگان در ناحیه مچ با هم تماس مداوم دارند و هدف غلبه بر حریف از راه هل دادن یا کشیدن است. مشت، لگد و گلاویز شدن ممنوع است.

 مبارزه با چوب دستی کوتاه: هر نفر چوب دست کوتاهی که پوشیده از چرم یا پنبه است در دست دارد. هر دو لباس محافظ می پوشند و برنده کسی است که اولین ضربه را به حریف بزند.

 مبارزه با چوب دست بلند: هر مبارز میله یا چوب دستی بلندی در دست دارد و لباس محافظ پوشیده است. نفر اول که به حریف ضربه بزند برنده است.

 

آموزش ووشو

یکی از اصول آموزش ووشو، تمارین پرورش مهارت، برای بهبود نیرو و تکنینک های پایه ای می باشد. این تمارین شامل تمرین حرکات تعادلی که در آن هنرجو برای مدتی حالت را حفظ می‌کند و تمارین پاها لگد زدن، کشش و غلتیدن است.

 برخی از اساتید فن علاوه بر تمارین ۴ روش زیر را هم معتبر و مفید می دانند:

استفاده از کیسه بوکس

کاغذ چند لایه‌ای برای تمرین ضربات

میله‌های متحرک

میله های چوبی

 

ارزش ووشوی چینی

یکی از ویژگی های ووشوی چینی این است که در طول تاریخ طولانی اش، همواره به خاطر ترکیب منحصر به فرد خود از تمرین های سلامتی بخش، دفاع شخصی و هنر و انضباط فردی، بوجود آمده است.

 

مهارت های دفاع شخصی

از نظر تاریخی، ووشو در اصل بیشتر وابسته به جنگ بود. روش تمرینی که برای دفاع از خود شکل گرفته بود. امروزه هنوز هم ویژگی های مبارزه ای خاص خود را حفظ کرده و چند سبک هنوز هم بر تمرین و توسعه فنون موثر مبارزه تاکید دارد.

قرن‌های اخیر شاهد بسیاری از اساتید بزرگ ووشو بوده‌اند. آنها گام های بلندی در راه ترکیب فنون مبارزه و روش‌های سلامتی بخش برداشته اند. روش های آموزشی که برای تمرین بدن و ذهن و مهار کردن کامل توانایی های بدن طراحی شده بودند.

ووشو ورزشی برای زیبایی و سلامتی روح و جسم

ووشو تنها راهی برای افزایش سلامتی و مهارت های فرد نیست. پیوند طولانی آن با حرکات به آن کیفیت هنرمندانه ای بخشیده است. هم زمان بر روی بدن، تعادل، تسلط بر اعصاب و روحیه تاکید دارد.

 تمرینهای زنده آن بر جسم تاثیر زیبائی بخش دارند و بر خلق و خو تاثیر مثبت می گذارند. این خصوصیات، ووشو را به «وویی» یعنی هنر رزمی تبدیل می‌کنند.

ووشو همین طور می تواند، ظاهر فرد را بهتر کند و به آن تناسب، عرض و چالاکی بدهد و روحیه اش را شاداب و متعادل می کند.

 

ورزش ووشو در ایران

خواهران منصوریان قهرمانان ووشو ایران و جهان

خواهران منصوریان قهرمانان ووشو ایران و جهان

 

در کشورمان ایران نیز همسان با دیگر ممالک چند سالی است به همت و پشتکار تنی چند از زحمتکشان و عاشقان این هنر، شاهد توسعه و گسترش این هنر رزمی که به تعبیری می توان آن را گوهر تابناک هنرهای رزمی معرفی نمود.

 از سال ۱۳۶۸ رسما تحت پوشش فدراسیون های مختلف از جمله تکواندو، کاراته، دفتر جهاد تربیت بدنی و فدراسیون کونگ فو، ووشو رزم آوران شروع نمود و از اسفند ۱۳۸۲ ووشو فعالیت خود را در قالب فدراسیون مستقل ادامه می دهد و با ۲۰ سبک در سی و یک استان فعال می باشد.

با اینکه مدت زیادی از تاسیس فدراسیون ووشو نمی گذرد، روند رو به رشد این رشته کاملا مشهود است و از نظر فنی نیز هنرجویان وطن عزیزمان در سطح قابل تحسینی ارتقاء پیدا نموده اند که این موضوع مورد توجه صاحب نظران و کارشناسان فدراسیون بین المللی IWUF  نیز قرار گرفته است.

 مضافا شرکت تعدادی از اساتید و قهرمانان عزیز ایرانی در تورنمنت های بین المللی و بالاخص مسابقات مختلف قهرمانی جهان و آسیا باعث کسب رتبه ها و امتیازات عالی گشت. سنگینی ترازوی افتخارات را افزون نمود که امید است روز به روز بر وسعت این آگاهی ها و افتخارات افزود شود.

 عضویت ووشو جمهوری اسلامی ایران در سال ۱۹۹۱ به عنوان سی هفتمین عضو فدراسیون جهانی در نهاد مذکور پذیرفته شد.