بروس لی

功夫

Gōngfu

کونگ فوی چینی (هنرهای رزمی چین یا همان چیزی که عموما ووشو یا در زبان چینی گونگ فو نامیده می شود) یک سری شیوه‌های مبارزه است که طی مدت بسیار طولانی در چین توسعه یافته و پیشرفت کرده است. امروزه این هنر به عنوان یک ورزش سنتی و باستانی در چین شناخته می شود که روز به روز به محبوبیت آن اضافه می شود و حتی به نوعی نماینده فرهنگ چین در دنیا است.

شیوه ‌های مختلف این هنر که شاولین، تَیچی و چی‌گنگ هستند، دنبال‌کننده ‌های زیادی در سرتاسر دنیا دارند. بعضی از افراد در دیگر کشورهای دنیا فکر می کنند تمام چینی‌ها استاد کونگ‌فو هستند که این درست نیست اما این میراث باستانی شیوه حضور خاص خود را دارد و تاثیر زیادی روی مردم گذاشته است.
اگرچه کونگ ‌فو یک شیوه رزم است، اما نماینده آرامش و صلح است و نه جدیت و خشونت. این ارزش بزرگ این هنر است که نسل به نسل بر سینه‌ها حمل شده است. با استفاده از یک سری حرکات، شیوه‌های مشت زنی، مهارت‌های استفاده از اسلحه، و یک سری حرکات خاص رزمی، کونگ‌فو همیشه ماهیت اصلی خود یعنی دفاع شخصی را حفظ کرده‌است. اگرچه ارزش بدنسازی و تناسب اندام در این هنر همواره مورد تجدید بوده ‌است.

 

تاریخچه

功夫历史

Gōngfu lìshǐ

کونگ فو، شناخته شده ترین ریشه ی هنر های رزمی است. پیدایش و فلسفه کونگ فو ،ازجمله پیچیده ترین مسائلی است که می توان به آن پاسخ داد و علاقمندان به راحتی نمی توانند اطلاعات مستندی ازچگونگی شکل گیری این هنر رزمی بدست بیاورند.
کونگ فو یک نگرش است بر دنیای جدید، ضمن اینکه دارای تاریخچه ای قدیمی می باشد . سرگذشت کونگ فو هم زمان با تاریخچه ی انسان اندیشمند است که در دوازده هزار سال پیش سابقه اولین حرکات فکر وجسم برای اولین بار برای مقابله با محیط زیست و بقای خود ،داشته است.
اولین کسانی که پی به این نیروی اسرار آمیز بردند، نژاد زرد بودند و چون بعدها فقط از نیروی تن استفاده کردند، اصول و مبانی علمی این راه فراموش شد . اصولاً در سبک های رزمی کسانی بوده اند که دانش پیشینیان را با اندوخته تجربی خویش در آمیخته اند و به مقتضای شرایط زمانی و محیطی خود، بیش از دیگران درمعرفی و ارائه یک شیوه رزمی خاص موفق بوده اند. ذکر نام و سبک ایشان یادی است برای آنها که می دانند و تذکری برای آنان که نمی دانند . هیچ استادی تا شیوه کلاسیک و اصولی را بطورکامل و دقیق نیاموخته، سبکی را معرفی نکرده است . یاد و خاطره اساتید ، همیشه شوق هنرجویان را برمی انگیزد و این همان چیزی است که مایه پیشرفت می شود .
«اشتیاق آموختن و دانستن » بسیاری از این پیشگامان را دیگران نمی پسندند ، برخی به دلایل درست وگروهی دیگر به علل نادرست . اما به هر تقدیر قضاوت، قله های کوهی است که دامنه اش شناخت درست نامیده می شود. «هرچند همیشه افرادی هستند که در رسیدن به قله ، هلی کوپتر را به کوهنوردی ترجیح میدهند.» اگر هرکسی درهر درجه ای از مهارت رزمی، عمر شاگردی بیشتری داشته باشد ، استاد بهتری خواهد بود .
مطلب در زمینه ی بیانگذاران و بنیگذاری، بسیار است و درحوصله این مقاله نمی گنجد ، اطمینان داریم اساتید فاضلی نیز هستند که به ازای تدریس یک درس یا مطلب ،ده درس را تفهیم و تمرین می کنند و از وجود خود ، پلی می سازند که نسل های آینده با عبور از آن به شناخت دقیق تری دست یابند.
تامو بنیانگذار قدیمی ترین شیوه شناخته شده متعارف در کشور چین و جهان است که کونگ فو نام دارد.
لغت کونگ فو به معنی : انجام بیشترین کار در کمترین زمان است وکسی که این هنر رزمی را می آموزد ، مرد ماهر و تصویری ازکار پیوسته و جدی را با خود دارد. گفته می شود کونگ فو حدود ٢۵٠٠ سال پیش در کشور چین توسط مردی به نام درایاما تائیشی یا «تامو» یا «بودهی دارما» یا «دات مور» یا «بودا آدها » کاشف اندیشه برتر و نفوذ روح توانا عرضه شد. درایاما ثابت کرد که انسان قبل از اینکه به مسائل دنیای خارج خود بیاندیشد بهتر است به خود بیاندیشد و همین فکر بود که جامعه ی قرن بیستم را با تکان شدید به مکتب خود رهنمون کرد و هم اکنون میلیون ها انسان از کلیه جوامع، مفتون این اندیشه شده اند.
درایاما در ابتدا شاگردان را به گرد اندیشه فرو برد و پس از سالیان زیاد ریاضت درتوانایی اندیشه، دانست که نیروی اندیشه توانا است ولی تن بی حرکت است . از همین جا بود که به منظور نمایش نفوذ اندیشه ی برتر ، حرکاتی ازدست و پا ابداع نمود.
حرکات درایاما با تحول های بسیار بصورت دست و پا و بالاخره متکی به نیرو های دوران بطریقه ی علمی امروز به آن پرداخته می شود، آمیخته ای از هنر تن و روان است که نام آن را کونگ فو نهاده اند.
درسال ١٩٠٠ استادانی از نژاد زرد بگرد هم جمع شدند و اصولی بر ضربات علمی و فنی به نام هنرهای مبارزه ای تنظیم کردند و مربیانی نیز به کشور های مختلف جهان اعزام داشتند. برخی اعتقاد دارند درایاما ازهندوستان وارد چین شده ،اما پژوهش های دقیق تاریخی در حوزه فنون رزمی، وجود شیوه مبارزاتی شبیه به فنون وی را در هندوستان آن زمان تأیید نمی کند.
دراین میان نظر «پال پیلوت» مورخ فرانسوی وگروهی دیگر از محققان که معتقدند وی از ایران به چین رفته است، به حقیقت نزدیکتر به نظر می رسد . وجود معابدی که در غرب چین میان کوهستان ها و بعضاً در غارها بنا شده و نقش نماد ماه و خورشید «که از مبانی دیدگاه مانی و سایر مخالفین سلسله ساسانی است » بر دیوار آن ها، همچنین مطالب تخصصی مطرح شده در مکاتب کونگ فو درباره ی ماه و اشاره اساتید این سبک به ماه و معنی آن در سبک های «پاشی ین چین ، نگو چوچوآن» وسایر سبک ها و تلفظ چینی کلمه فارسی «تاماه » که همان « تاموست » به همراه خیلی دلایل دیگر بنیانگذار کونگ فو شاولین که شناخته شده ترین ریشه سایر هنرهای رزمی جهان است را یک ایرانی معرفی می کند. به هر تقدیر ، درایاما ازغرب به چین آمد و به «بودتور »رفت و پس از طی مراحل و منازعاتی ، امپراتور، آن معبد را دراختیار وی گذاشت تا تعلیمات خود را درآنجا بنیاد نهد. این معبد پس از چند دوره تخریب و آتشسوزی و بازسازی، بعدها در زمان سلسله «تانگ» شاولین نام گرفت .
درهنگام استقرار تامو در این معبد ، هنرجویان وی از فشار خستگی و تمرکز شدید اثنای تمرینات فکری و روحی به ضعف جسمانی شدیدی مبتلا شدند که درایاما را مجبورکرد تمرینات بدنی خاصی را برای جلوگیری از فساد سلولی و افزایش قدرت جسمانی به ایشان عرضه کند .قسمتی از این تمرینات
« شی آر لوهان شو» یا «آی کی کین کیو» نام دارد که امروزه نیز اگر درست تدریس شود، جزء مفید ترین و سنگین ترین تمرینات بدنی موجود دردنیا است .درایاما دو کتاب به جای مانده که یکی «یی جین چینگ» نام دارد و در ارتباط باتقویت نیروی جسمانی است و دیگری «شیه سویی جینگ»گفته می شود که ناظر بر تمرینات فکری و تعلیمات روحی است .
ازکتاب دوم در مراجع رسمی کشور چین بطور علنی اثری دردست نیست وگفته می شود کتاب نخست نیز به طور کامل در اختیار پژوهشگران قرار نگرفته است .درایاما پس از تعلیم شیوه خود، روزی از معبد خارج شد و دیگر هرگز بازنگشت ، اثری از مقبره یا قبر او در دست نیست ، ولی تصاویری که به او نسبت داده می شود ، از چین تا اوکیناوا و از استرالیا تا محله چینی ها در شهر های مختلف آمریکا ، زینت بخش مکان های تمرین هنرهای رزمی است .درحقیقت چهره واقعی درایاما همچون چهره حقیقی فنون او برای همگان روشن نیست، اما نتایج عمل او در اغلب نقاط آسیای جنوب شرقی هم از نظر آیینی و هم به لحاظ تمرینات بدنی تا امروز باقی مانده است.
کونگ به معنای دانایی و فو به معنای طریقت است و در پیوند این کلمات به کونگ فو طریقت دانایی گفته می شود حرکت در مسیر دانایی و یا گام برداشتن در طریقت دانایی به درک انسان بستگی دارد و درک حاصل نیروی فکر است و فکر نیز در جسم قرار دارد که به آن پایگاه فکر می گویند.
کونگ فو ضمن این که دارای یک تاریخچه ازمنه ی قدیمی می باشد ، نگرشی است بر دنیای جدید و جوانانی که در این اثر هیجان زده بسر می برند و هرگونه اعمال قهرمانی از آنان سلب شده و گاهی گوشه گیری و بی بند و باری آنان را مبتلا ساخته است یک دنیای جدید است ، راهی پر قدرت است و روش درست اندیشیدن می باشد.

هنر‌های رزمی‌ای که ما امروزه به عنوان کونگ‌فو می شناسیم از دوران امپراتوری‌های شانگ (商:shāng)و جو((周:zhōu ریشه می گیرد. در امپراتوری‌های بعدی یعنی چین( 秦:qín)و هان(汉:hàn)، کشتی، نیزه‌اندازی و شمشیر‌زنی بسیار پیشرفت کردند و در میان مردم و نیرو‌های رزمی محبوب شدند. در امپراتوری بعدی یعنی سونگ(宋:sòng)، مدارس رزمی مختلف، شیوه‌های مشت‌زنی، سری‌ حرکات و توانایی‌های حمل اسلحه مختلف شکوفا شدند.

 

گروه‌بندی

کنگ فو

 

معبد شاو لین

少林寺

Shào lín sì

کونگ‌فو بعد از پیشرفت‌های زیادی که طی قرن‎‌ها در چین داشته، به یک سیستم بزرگ که شامل بخش‌ها و مکتب‌های مختلف است، تبدیل شده است. طبق مدارک ثبت شده، بیش از 300 شیوه‌ مشت‌زنی در سرتاسر چین وجود دارد. این شیوه‌ها در بخش‌های شمالی و جنوبی کاملا متفاوت هستند، بنابراین گروهبندی کامل آن بسیار سخت و حتی نشدنی است.

بعضی از مکتب‌ها بر اساس محل‌های جغرافیایی گروه‌بندی شده‌اند، مانند مشت جنوبی که در چین جنوبی متداول است و مکتب شاولین که مرکز آن معبد شاولین در استان هِنَن (河南:hénán)است. بعضی از سبک‌ها با احترام به مخترع و استاد آن نام‌گذاری شده‌اند، مانند سبک چن تایچی یا سبک یانگ تایچی. بعضی از سبک‌ها بر اساس روش آموزششان شناخته می شوند، مانند هنر بوکس درونی (内家拳:nèijiāquán) که بر اداره کردن دایره درون و تنفس تمرکز می کند و هنر بوکس برونی(外家拳:wàijiāquán) که بر ورزیدن عضلات و اعضای خارجی تمرکز می کند.
بزرگ‌ترین و پرنفوذ‌ترین سبک‌ها و مکتب‌های کونگ‌فو ٨ موردی است که در ادامه معرفی می کنیم:
١. شاولین: در معبد شاولین در استان هِنَن (河南:hénán) به وجود آمد و به عنوان سبک ابتدائی کونگ‌ فو در چین شناخته می شود و در سرتاسر دنیا رواج یافته است. هر دو تمرینات فیزیکی و ذهنی این سبک بر اساس آموخته‌های بودا پایه‌گذاری شده‌است. مشت‌زنی شاولین، مشت جنوبی(南拳击:nèiquánjī) ، لگد شمالی(北踢:běitī)و (咏春拳:yǒng  chūn quán) نماینده‌های این مکتب هستند.
٢. هنر‌های رزمی(武当:wǔdāng): این مکتب تقریبا به اندازه شاولین معروف و محبوب است. این سبک تحت فلسفه و تئوری‌های دائوئیسم  (道教:dàojiào )پیشرفت یافته و مرکز آن کوه وو دانگ 武当山در استان هوبِی湖北省 است. تَی جی  太极拳بوکس مفهومی形意拳 و ٨ نگاره دست  八级拳از سبک‌های اساسی این مکتب هستند.
٣. هنر‌های رزمی (峨眉:é méi shān): این سبک که مرکز آن کوه اِ مِی  峨眉山در استان سِچون四川省 است، مزیت‌های مکاتب شاولین و وو دانگ را ترکیب کرده است. خیلی از شعبات فرعی کونگ‌فو مانند، چینگ چنگ، تیه فو، چینگ نیو، دیِن ئی و هوانگ لی تحت تاثیر این مکتب به وجود آمده‌اند.
۴. تَیجی(太极拳:tàijíquán) : این سبک یک سبک نسبتا آرام و ظریف است که از ترکیب دائوئیسم، آموزه‌های محلی، طب سنتی و تمرینات بدنی به وجود آمده‌است. ماهیت تایچی در اصل حمله به وسیله جمع‌آوری نیرو، پیروزی بر سختی به وسیله نرمی و پیروزی بر کنش با سکون است.
۵. بوکس مفهومی形意拳:xíngyìquán): این سبک نماینده هنر بوکس درونی است که با مشت‌های مستقیم و حمله‌های سریع که برای مبارزه برابر دشمن مناسب هستند منش‌نمائی شده‌است. روال مشت‌زنی این سبک شامل بوکس ٨ عنصر و بوکس ١٢ حیوان و غیره است.
۶. ٨ نگاره دست(八级拳:bājíquán): به وسیله استاد دونگ های چوان به وجود آمده و شامل تغییرات ممتد در حالت دست است. از این مکتب نیز شعبات فرعی زیادی نشات گرفته‌اند.
٧. مشت جنوبی男拳:nánquán): این مکتب سنتی بیش از ۴٠٠ سال در جنوب چین حاکم است. مرکز آن استان‌های گوانگ دونگ و فو جیِن هستند و شامل حرکات سریع و کوتاه، توانایی‌های مختلف، قدم‌های استوار و حمله‌های نیرومند است. یکی از اساتید به‌نام این مکتب استاد وانگ فِی هونگ است.
٨. چی گونگ气功:qìgōng ): چی گونگ نه تنها یک مکتب هنر‌های رزمی است بلکه یک روش تمرین ذهن و بدن است که برای سلامت بدن، تنفس و بدنسازی بسیار مفید است. اساسا دو نوع عمده از چی گونگ وجود دارد که آن‌ها چی‌گونگ دینامیک که با حرکات خاص بدنی انجام می‌شود و چی گونگ استاتیک که با تنظیم تنفس و ذهن انجام می شود، هستند.

در زیر انواع سبک های گونگ فو به زبان چینی آورده شده است.

形意拳:Xíng yì quán

 米组拳:mǐ zǔ quán

 戳脚翻子拳:chuō jiǎo fān zi quán

 八卦掌:bāguà zhǎng

 八级拳:bā jí quán

 查拳:chá quán

 大悲拳:dàbēi quán

 峨嵋铁臂金刚捶:éméi tiě bì jīngāng chuí

 花拳:huā quán

 临清潭腿:lín qīngtán tuǐ

 劈挂拳:pī guà quán

 三皇炮捶:sān huáng pào chuí

 太极拳:tàijí quán

 螳螂拳:tángláng quán

 通臂拳:tōng bì quán

 意拳:yì quán

 咏春拳:yǒng chūn quán

 

یادگیری گونگ‌فو

آموزش گونگ‌فو به کودکان

آموزش گونگ‌فو به کودکان

 

در سال‌های اخیر یادگیری گونگ‌فو در بین ملیت‌‌‌ها و سنین مختلف بیشتر و بیشتر می شود، به همین دلیل باشگاه‌ها و مراکز آموزش جدید زیادی تاسیس شده‌اند. یک عزم جزم پیش‌نیاز یادگیری این هنر است. برای یادگیری نظام‌مند باید یک استاد را دنبال کنید یا در یک مدرسه گونگ‌فو ثبت نام کنید. توانایی‌های پایه‌ی پاها، مچ و شانه‌ها باید هرروز تمرین شوند. با یادگیری دقیق و خوب اصول پایه می توانید روال‌ها، سبک‌ها ، مکتب‌ها و اسلحه خاصی را در ادامه دنبال کنید تا توانائی‌های مبارزه خود را افزایش دهید.

 

اساتید مشهور گونگ‌فو

 

بروس لی

 

想必大伙在小时候都有过一段热衷于武打片的时间吧,幻想自己拥有绝世武功,浪迹于江湖。确实,中国武术博大精深,但是武是没有止境的。而影视作品中的功夫高手虽然有很大的演戏成分在其中,但是他们大多也是有功夫底子的。

     下面就为大家带来网友盘点的二十位中国功夫巨星,一起去瞧瞧这些大侠吧!

  20:计春华

计春华比较有名的电影角色是《少林寺》的秃鹰。其实他武艺相当高,并出演过许多电影、电视剧,经常与李连杰演对手戏,如《方世玉2》《新少林五祖》等等,以反面人物为主,反正小编从来没看见过他演好人。

计春华

  计春华

 从小爱好武术,有一年生了场大病,头发掉光。他武艺相当高,并出演过许多电影、电视剧,经常与李连杰演对手戏,如《方世玉续集》等。计春华认为自己不是演戏的料,但热爱武术,为了武术梦才坚持不懈的做起大坏蛋。

  19:林国斌

林国斌,1960年9月出生于香港,香港武师、动作演员。1985年加入成家班,在成家班做幕后工作。在成家班宣布解体后,离开成家班从一个武师变成了演员。1993年,林国斌与周星驰、吴孟达、钟丽缇合作主演了电影《破坏之王》,在影片中饰演了“断水流”大师兄。

1995年,林国斌与李连杰 、张学友、邱淑贞合作主演了王晶执导的电影《鼠胆龙威》,并在影片中扮演了医生的弟弟,与李连杰对打过。腿法很好,在《新英雄本色》里一展腿法,震惊四座。

林国斌

  林国斌

林国斌长得和黎明有几分相似,可是他在影片中的扮相却有几分邪气,尤其他瞪眼睛,咧嘴凶巴巴那印象给观众的感觉很不好。他的星路走得有几分艰难,角色都以恶人为主,戏路狭窄,所以影响的他的发展。

  18:邹兆龙(又名倪星)

邹兆龙是谁?恐怕很多人一时反应不过来。但在30年风云变幻的华语影坛,他是不可或缺的功夫高手,曾经有一篇报道甚至用“‘揍过’无数大腕”为标题形容他。一个功夫高、资历老、仍能打、为人低调的功夫动作明星。

 香港著名武打演员,入行较早,经常与李连杰演对打戏,如《中南海保镖》、《冒险王》,及在与何家劲、钟丽缇一同出演的《虎猛威龙》中的船长,其中表现最出色的当属《中南海保镖》。他日前到美国发展,演出功夫角色。

邹兆龙

邹兆龙

倪星经过多年的努力终于以精湛的武艺征服了广大影迷,在功夫影坛上打出了属于自己的一片天地,在众多的“功夫”巨星中虽然赵文卓比倪星还要年轻,但是他所取得的成就却远高于赵文卓,也可能是两个人的发展方向不同吧。我想他的成就远不止于此,我相信这个“功夫巨星”会越升越高!

  17:钱小豪

香港著名武打演员,出道相当早,香港早期最卖座的影片《僵尸叔叔》中有他高难的武打镜头,与李连杰合作出演的《太极张三丰》中他的戏份其实不亚于李连杰。

1963年出生于广东省佛山,自小研习大圣劈褂门功夫,十四岁曾获第一届功夫擂台比赛铜牌奖。后进入邵氏电影公司武行训练班当学员,获导演张彻赏识,在《广东十虎与后五虎》中初露头角,继而在《飞狐外传》中任主角。

钱小豪

钱小豪

主要作品有《大头绿衣斗僵尸》、《少林与武当》、《叉手》、《冲宵楼》等。钱小豪因和李连杰在《太极张三丰》中合作扮演大反派而为观众熟知。其实80年代《霍东阁》紧接着《霍元甲》《陈真》在大陆火了一阵。《精武英雄》里他再次演霍元甲的儿子,化名“霍廷恩”。

  16:梁小龙

大名鼎鼎的火云邪神大家不陌生吧?曾在八十年代被观众视为偶像,陈真,是个响当当的名字,《霍元甲》中他的飞脚曾被多少人视为神奇,在《陈真》中他更是义薄云天、催人下泪。而现在已年近五十,功夫依旧不减当年啊(岁月催人老啊)!

梁小龙早在20世纪70年代就在香港演艺圈和李小龙、成龙、狄龙并称为香港演艺圈“四小龙”。祖籍广东的梁小龙生于香港一个贫寒的家庭,15岁时进入武行,并开始做替身演员。

梁小龙

梁小龙

  从1973年主演电影《生龙活虎》开始,短短十几年,就拍了《白鹤拳》、《迷魂拳》等70多部电影,后来他进军电视界又连续拍了《射雕英雄传》、《神雕侠侣》、《雪山飞狐》、《霍元甲》、《陈真》、《四大名捕》等1000多集电视剧,成为八十年代初香港最负盛名的武打明星之一。

  15:杨紫琼

在这个世界上,美丽的女明星有很多,但是能够凭借自己卓越的武打功底在国际上闯出一片天地的人并不多,杨紫琼就是其中这样的一位。

她像女王一样优雅,又像武士一样强壮;她既是芭蕾舞演员,又是马来西亚的选美冠军。虽然她身高只有一米六五,可她却用努力向世人一次又一次地证明自己的坚韧不拔。她靠功夫征服世界,她就是杨紫琼。

   杨紫琼并不是从小就开始练武,她生于马来西亚,而且曾当选过“马来西亚小姐”,并曾被香港富豪导演潘迪生心仪迎娶,但后来感情告终。

杨紫琼

杨紫琼

她是不恃姿色,而是走严正演员路线的杰出影星。长期苦练动作片演技,武打动作不仅高难、而且到位,是每一位香港影人都尊敬的阿姐级影星,是香港武打片动作女星的杰出代表,与成龙、李连杰、洪金宝平起平坐,而且在美国也成为很受欢迎的香港影星,据传当年日本女打星大岛由加利专门来华挑战杨紫琼结果以失败告终,所以把她排在15位大家没有什么异议吧?

  14:郑佩佩

虽然林青霞的“东方不败”形象被世人无比推崇,虽然杨紫琼是第一个在007影片中饰演邦德女郎的东方女星,但真正最能代表香港女性动作电影的还是老一辈动作巨星郑佩佩。

郑佩佩,1946年12月4日在中国上海出生,原籍上海,香港 娱乐明星(19张)邵氏电影著名女演员,。郑佩佩1963年考入‘南国实验剧团’,毕业后进入邵氏公司当演员[1]。 从影首部作品为《宝莲灯》,片中尝试反串演出。 1964年,主演文艺片《情人石》一举成名,并因此获得国际独立制片人协会‘金武士奖’。

郑佩佩

  郑佩佩

 也许她早年的影片《大醉侠》等没几个人看过,但从她近年来在《唐伯虎点秋香》,《卧虎藏龙》中的出色表演,我们仍然可以依稀看出这位香江女侠当年的卓越风采。

  13:樊少皇

樊少皇自三岁开始,便随邵氏著名武打演员的父亲樊梅生接触电影圈,他由童星演起,第一部参与作品是电影《法网难逃》,之后他以童星身分续拍电影《再见妈咪》及《听不到的说话》。

直到十三岁,他跟随父亲到徐州工作,在当地生活了三年,父亲不但请私人教师教他读书,学习日文和吉他,更让已立志成为武打演员的他,正式学习武术,为进军娱乐圈铺路。拜师学武,虽然是吃尽苦头,但父母对他关怀备至,爱护有加,就算他成年后加入娱乐圈发展,依然对他处处维护,令他俨如在温室中长大。2009年以《叶问》入围第28届香港电影金像奖最佳男配角。

樊少皇

  樊少皇

看过《力王》观众就知道他的厉害!港版《天龙八部》中的虚竹也是他演的,还有叶问里和甄子丹的对打。真功夫的影星里他也能排上号的。

  12:林正英

其实林正英武功真的很不错,一代武师,经常以武术指导身份出现,可惜去世了。

 林正英开创了一个经典僵尸片的美好时代,林正英对香港电影僵尸片的贡献永不磨灭。他的僵尸道长形象深入民心,但遗憾的是他在1997年因患肝癌晚期病逝,他的离去也标志着香港电影一个经典黄金僵尸片绚烂时代的终结。

林正英

林正英

李小龙主演的影片除《猛龙过江》外,都有他和陈会毅当武术指导。他当武指的影片很多,如《富贵列车》、《杂家小子》、《鬼打鬼》、《奇谋妙计五福星》、《东方秃鹰》等。著名的「洪家班」他是骨干之一,「洪家班」当武指的影片,他都有份参与。他和陈会毅曾是李小龙的左右手,听闻李小龙拍武戏时,如果没有他,那么宁可不开机。

  11:刘家良

刘家良,香港著名演员、导演、武术指导。9岁开始随父亲学武,父亲刘湛是黄飞鸿入室弟子林世荣的亲传弟子。50年代中期刘家良随父进入电影界,演过数以百计的电影,仅黄飞鸿系列就演了几十部,成名作是1965年长城公司的《云海玉弓缘》。

1974年,他与张彻合作在《方世玉与洪熙官》一片中展开正宗国术的路线。但在同年,离开张彻。1975年,刘家良由武指转当导演,开拍《神打》。90年代与成龙合作,推出《醉拳2》等。

刘家良

  刘家良

刘家良坚持李小龙之后的正宗国术真实武打的路子,他的作品被公认为是真正懂得中国武术且影片深具传统武德精神及家族观念的导演。2010年,刘家良获得了金像奖终身成就奖。

  10:于荣光

于荣光,1958年8月30日生于北京,著名京剧表演艺术家于鸣魁之子,11岁考入北京市风雷京剧团任演员学习武生,自幼学习京剧十载。七十年代末崭露头角,成为剧团中坚力量,并在全国多次大奖赛中获奖。

1982年于荣光被香港导演徐小明发掘,出演影片《木棉袈裟》,饰演头号反派角色,首次登上了银幕。虽然是初次表演,但是由于他的身手不错,而且演技也不俗,于是引起了观众的注意。接着又拍了《血泪情仇》、《联手警探》、《古今大战秦俑情》、《阮氏三雄》等影片,由于其武打功夫出众,身手敏捷。他的真功夫得到了观众的喜爱,也受到了导演的重用。

于荣光

于荣光

 进入90年代,于荣光进入香港发展,拍摄了《铁马骝》、《超级计划》、《东方不败之风云再起》和大陆当时播放最多的《海市蜃楼》等影片,在香港发展的数年中,于荣光拍摄近50部影片,与唐季礼、袁和平等大导演,李连杰、成龙、甄子丹等功夫巨星均有合作。

  9: 吴京

  特点:全国武术冠军,李连杰师弟,套路见长,格斗能力相对较差。

  吴京,被誉为“功夫小子”,从1995年就开始接拍影视剧,其引路人便是《少林寺》以及《少林武王》的导演张鑫炎,而吴京的武术教练也就是李连杰的教练吴彬。当年还在武术队里奋斗的吴京被张鑫炎看中,于是和师兄李连杰一样,顺利地加入了娱乐圈。两人的经历惊人地相似。2005年后吴京搬迁至香港,正式在香港发展,并取得了不俗的成绩。

8:元彪

  8:元彪

元彪原名夏令震,1957年出生于香港。早在七岁时就拜读于占元的“中国戏剧学校”学习京剧,为七小福之一,艺名“元彪”。一同学习的还有现在的功夫巨星成龙、洪金宝和著名武术指导元奎等人。

较之两位师兄,元彪体形更好,动作更潇洒飘逸。元彪10岁时就作为儿童演员开始参加影视演出了。70年代曾参演李小龙的《精武门》、《龙争虎斗》以及胡金铨的《忠烈图》,也曾参演邵氏的《天涯明月刀》、《流星蝴蝶剑》、《三少爷的剑》等古装武侠片。代表作品有《快餐车》、《夏日福星》、《杂家小子》等,在东南亚及日本有很大影响。

7:洪金宝

  7:洪金宝

原籍浙江宁波,香港著名演员,是20世纪80年代香港影坛的“大哥大”、“杂家小子”。洪金宝对电影的涉猎很广,曾经担任的工作包括演员、动作指导、导演、监制、编剧以及龙虎武师。曾获得香港电影金像奖最佳男主角奖、亚太影展最佳男主角奖等荣誉。

十二岁时,洪金宝开始涉足电影,处女作是《爱的教育》,十八岁开始当龙虎武师,参演的名作有《龙争虎斗》《鬼马双星》,1971年开始当武术指导,第一部是《夺命双剑》,他曾获台湾第一届金龙奖最佳武术指导奖。1977年洪金宝开始当主角,第一部是《三德和尚与舂米六》(此片也是他导演的第一部影片,是由他创办的嘉宝公司出品的)。

洪金宝

  洪金宝

洪金宝是一个很敬业的人,为了做好动作设计工作,他对咏春拳、截拳道、空手道等都有深入研究并加以创新,风格自成一体。洪金宝在自己编导的电影中,着意突出群戏,为每个人定造最能发挥的戏份,他为香港影坛挖掘了不少人才。

  6:赵文卓

本名赵卓,他是风靡亚太惊艳北美的型男「真功夫巨星」。赵文卓俊朗的外形、高强的功夫、爽朗大方的男子汉气概深受海内外观众着迷喜爱。父亲是武术教练,母亲是田径国手,8岁其父即送他从师学习武术,曾是哈尔滨市武术队的成员,擅长于剑、枪和拳术,精通太极拳法,能耍三百多套拳法。1990年考进北京体育大学武术系接受武术训练,从12岁起,即获得大小奖项无数。

曾获中国全国锦标赛少年冠军、中国全国大学生比赛全能冠军、全国武术冠军(1991年)和当选中国国家武英级运动健将。1992年获元奎导演赏识进入影视圈拍戏大展拳脚功夫

赵文卓

赵文卓

自出道以来,赵文卓演的多是港台武侠片,这两年他开始将事业重心放在内地,拍摄了电视剧《霍元甲》及电影《英雄郑成功》。电影《英雄郑成功》是他与导演吴子牛的一次愉快合作。他表示,作为内地演员,希望今后能更多地同内地的制作人和导演合作,有更多的作品奉献给内地观众。

  5:甄子丹

  特点:受母亲熏陶习武,中西武学均有涉猎,注重实战攻击力。

 母亲麦宝婵是世界闻名的武术家和太极高手,创办了驰名国际的中国武术研究所。从甄子丹会走路起,麦宝婵就开始教他练武,为他打扎好优良的传统武术根基;父亲甄云龙,是国际性中文报纸星岛日报的波士顿编辑,能演奏小提琴以及和小提琴音色相似的中国弦乐器二胡。甄子丹也学习古典钢琴,喜欢肖邦,音乐成为他生命中的另一灵感来源。

甄子丹

甄子丹

 在母亲的武术氛围中成长,对于武术知识的渴求,甄子丹几乎看过能看到的每一部功夫片。在这时认识了他的偶像李小龙,并逐步学习多种风格的武术,也包含多种搏击术。但个性反叛的甄子丹曾令父母非常担心,因此将他送去著名的北京市什刹海体育运动学校武术队接受两年的训练。甄子丹成为第一位非中国大陆籍学生。

1982年返回美国后,参与美国地区武术比赛获得冠军,使甄子丹在外国武术界声名远播。

  4:李连杰

  特点:连续5年全国武术冠军,擅长套路,表演性强,攻击能力较差。

李连杰出生于中国北京。国际功夫巨星、武术家、慈善家、企业家。75年后连续五年获全国武术全能冠军,82年主演电影《少林寺》轰动全球,91年后的《黄飞鸿系列》开创了武侠电影风潮,同时塑造出方世玉、张三丰、霍元甲、陈真等经典角色,被国内外媒体誉为功夫皇帝。97年后主演多部好莱坞大片,跻身好莱坞一线动作明星。

第3名:成龙

第3名:成龙

  特点:京剧武生童子功,后入行电影,虽往往搏命上阵,但是实战能力较差。

成龙是第一位真正意义上打入好莱坞的香港影星,是中国在世界影坛最有影响力的演员,也是唯一在好莱坞留下鼻印、脚印、手印的中国艺人。加逗逼美女微信”allbra”,寂寞的夜晚你可能会需要她!他创造了幽默风趣的武打风格,他拼命无畏的敬业精神是体现中华民族的传统精神。

成龙

  成龙

  无论在他的《警察故事》、《A计划》、《奇迹》、《一个好人》、《我是谁》、《尖峰时刻》还是《新警察故事》、《神话》,他都是正义的化身。他是现实的公益大使,反黑、扫除水货,慈善筹款等等,都能看到他振臂的英姿。从香港到好莱坞,他一直宣扬着中国武术,宣扬着中国文化,宣扬着中国精神。同时,成龙乐于挖掘扶持新人,吴彦祖在成龙的打磨下已成为香港电影演员新生代的主力。

  第2名:李小龙

  特点:曾拜师叶问,最早引入西方搏击思维及招式的打星,有实战能力。

李小龙,(Bruce Lee,1940.11.27—1973.7.20)原名李振藩,乳名细凤,美籍华人,出生于美国加州旧金山,祖籍中国广东顺德均安镇。

他是一位武术技击家、武术哲学家、著名的华人武打电影演员和功夫巨星、世界武道变革先驱者UFC开创者,MMA之父,截拳道之父,双节棍之父,亦是“功夫片”电影始祖。

李小龙

李小龙

 李小龙的出现打破了之前功夫动作片的虚假以及香港明星气质的萎靡,开创了华人进军好莱坞的先河,更创立了截拳道,让西方人认识和学习功夫,同时令动作片成为香港电影的主流片种之一。

  第1名:周比利

世界拳王及动作片演员,周比利是前轻中量级自由搏击世界冠军,至今唯一的世界级华人拳王。入行较早,经常与成龙、李连杰演对打戏,如《奇迹》、《鼠胆龙威》《冒险王》中,但表现最出色的,当属在《精武英雄》中出演的日本将军藤田刚。

周比利

周比利

成就荣誉:1982年夺得加拿大轻量级自由搏击冠军; 1985年勇夺世界轻中量级自由搏击冠军; 2002年再踏香港擂台大胜伊朗拳王; 2003年在中国香港再战泰国拳王再以KO击败对手; 2004年在中国香港再次以点数击败泰国拳王。

 职业生涯中曾在美国、欧洲,加拿大,香港等地比赛1977-1992年搏击战绩共51场(43胜,8负,当中31场KO对手,从未被KO的记录)而8场负赛中,其中4场为越级挑战赛中以轻微点数落败。

1981年首度回香港比赛,带起香港自由搏击热潮,先后在1982年夺得加拿大轻量级自由搏击冠军,两年后的1985年勇夺世界轻中量级自由搏击冠军,是至今唯一的华人世界级拳王。此后挺进演艺圈。2002年再踏香港擂台,大胜伊朗拳王,名噪一时,次年在香港再战,面对泰国拳王再以KO击败对手,传为佳话,时年已经50岁。

فیلم‌های مربوط به کونگ‌فو

中国每年都会生产大量功夫动作电影,其中一部分会进入北美和其他国外市场,让飘雪带你一起来浏览一下老外眼里最欣赏的十部功夫电影都有哪些。

唐山大兄 (1971)

作为中国已故功夫巨星李小龙的一部低成本影片,整个拍摄工作在泰国的一个小村庄完成,虽然在国人眼里和李小龙其他作品比较起来差强人意,却博得老外倾心,称赞是最真实的打斗,而且这部电影在当时可谓之明星荟萃,还有我们的英叔参演。

فیلم های مربوط به کونگ فو

فیلم مربوط به کنگ فو

一代宗师 (2013)

该片由王家卫执导,梁朝伟和章子怡主演。它展示了民国时期功夫世界的爱与恨。

فیلم کونگ فو

فیلم

新龙门客栈 (1992)

媒体评论:这是中国功夫电影的里程碑,也是新武侠电影的开始。

فیلم

فیلم

笑傲江湖2:东方不败 (1992)

外媒评论:它由李连杰主演,完美地展示了中国人民心目中的武侠世界。

فیلم کونگ فو

فیلم کنگ فو 2

少年黄飞鸿之铁马骝 (1993)

外媒评论:这是一部传统风格的功夫电影,但动作设计和情节都是完美的。

کونگ فو

فیلم کونگ فو

双旗镇刀客 (1991)

外媒评论:它不仅是一部功夫电影,也可以说是一部中国的西部电影。

کونگ فو

فیلم رزمی

新独臂刀 (1971)

它是著名功夫电影导演张彻的代表作,由姜大卫和狄龙主演。

کونگ فوی چینی

هنرهای رزمی

黄飞鸿之二:男儿当自强 (1992)

这是《黄飞鸿三部曲》中最成功的一部,由李连杰主演,徐克导演。

فیلم

معرفی فیلم

卧虎藏龙 (2000)

这也是武侠片的里程碑。它诠释了李安的思想,融合了大量的中国文化元素。(不过不是太迎合飘雪的口味)

فیلم

فیلم چینی

侠女 (1970)

外媒评论:一部武侠片的史诗。这比“卧虎藏龙”早了30年。这是一部武侠电影的教科书,在没有数码效果的年代拍摄和剪辑,后来的电影或多或少受到了影响。

فیلم

فیلم کونگ فو

ببر خیزان، اژدهای پنهان

ببر خیزان، اژدهای پنهان

از دهه ٧٠ میلادی، فیلم‌های مربوط به کونگ‌فو روز به روز محبوب‌تر شدند. مردم می توانند از جذابیت‌های هنر‌های رزمی چین در فیلم‌هایی چون مشت‌های درنده، راه اژدها، معبد شاولین، مردی بنام ایپ، ببرخیزان، اژدهای پنهان، قهرمان و بسیاری دیگر از فیلم‌ها شگفت‌زده شوند. ستاره‌های سینمایی مشهور مانند بروس لی(سلطان هنرهای رزمی) جت لی و جکی جان نیز با قابلیت‌های منحصر به فرد خود و نمایش‌های بسیار زیبا در فیلم‌های مختلف، هنر‌های رزمی چین را هرچه بیشتر به دنیا معرفی کردند و احترام خاصی برای این هنر‌ها از سرتاسر دنیا جذب کرده‌اند.

 

محل‌هایی در پکن که می توانید نمایش‌های کونگ‌فو را تماشا کنید

تئاتر قرمز پکن: نمایش معروف این تئاتر درباره بزرگ شدن یک راهب است که تماشای آن خالی از لطف نیست.

چایخانه لاو شئا: علاوه بر اپرا، آکروبات‌بازی، موسیقی مردمی و مراسم چای در این مکان، میتوانید نمایش‌های کونگ‌فو را نیز تماشا کنید.

 

تبریک سال نو

آداب و رسوم مردمی

民俗

عید بهار چین

عید بهار در واقع همانند عید نوروز ایران، عید ملی، فرخنده و پرنشاط است. به طور کلی از قدیم الایام، سال در تقویم کشاورزی چینی با ١٢ نام حیوان یعنی گاو، ببر، مار، موش، خوک، میمون، خرگوش، اسب، خروس، گوسفند، سگ و اژدها مشخص شده است. اژدها در عهد قدیم توتم ( یعنی روح یا موجود حافظ قبیله ملت چین به شمار می رفت.

تقویم کشاورزی چینی

 

در روایات قدیمی چینی، اژدها همواره به موجودی صاحب نیرو و قدرت، جسوری و بیباکی، ترسیم شده است و از دیدگاه مردم چنین روحیه ای دقیقا سمبل ایده ال ملت چین است. مردم، اژدها، این حیوان افسانه ای را می پرستند و آرزومندند تا اژدها خجستگی و میمنت را برایشان به همراه بیاورد.

جشن بهار

از تاریخ عید بهار تاکنون ۴ هزار سال می گذرد. در بیش از دو هزار و صد سال قبل از میلاد مردم آن زمان حرکت یک دور ستاره مشتری ( یعنی ژوپیتر) را یک ( تسئو) می دانستند و این عید را نیز ” تسئو” می نامیدند. اما نام این عید در یک هزار سال قبل از میلاد به ” نیِن 年:nián ” یعنی پرحاصل تغییر کرد.

گفته می شود که در روزگاران بسیار دور که به باور عده ی زیادی به حدود ۱۷۰۰ سال قبل از میلاد مسیح برمی گردد، دهکده ای به نام نیِن در کشور چین وجود داشته و دیو ترسناکی در آن زندگی می کرده است. این دیو بچه ها را می بلعید و مردم را می ترساند تا این که به طور اتفاقی مردم دهکده متوجه شدند که رنگ قرمز و صدای بلند چیزی است که دیو از آن می ترسد به همین خاطر در همه جای دهکده از رنگ قرمز استفاده کردند، از آن زمان تا به امروز به این روز گوآ نیِن “过年:guò nián “می گویند که به معنی گذر سال است. به همین خاطر است که چینی ها این روز را که برایشان روز مهمی است جشن می گیرند. در واقع آن ها رسیدن سال جدید را در کنار خانواده شان با آرزوی داشتن سال پر آرامش جشن می گیرند.

 

جشن بهار

 

به رسم و عادت عامیانه در چین ایام عید بهار از ٢٣ دسامبر شروع می شود و تاعید فانوس در تاریخ ١۵ ماه آینده خاتمه می یابد که جمعا سه هفته طول می کشد. به منظور گرامیداشت ایام عید از شهرها گرفته تا دهکده ها، مردم فعالیتهای مختلفی را انجام می دهند و جشنهایی برپا می کنند. درروستاها کشاورزان به خانه تکانی و شستن لباسها و لحاف وغیره می پردازند تا با پاکی و پاکیزگی به پیشواز سال نو بروند. آنان همچنین خوراکیهای گوناگونی مانند شکلات و آب نبات، کیک، گوشت و سبزیجات برای پذیرایی از مهمانان تهیه می کنند. درشهرهای بزرگ مقدمات عید نیز از مدتها قبل ازعید شروع می گردد. سازمانها و ادارات فرهنگی و گروههای هنری برنامه های هنری خود را آماده می سازند و در پارکها برنامه های تفریحی و بازی های گروهی جدید و بیشماری برای مردم انجام می شود. موسسات تجاری نیز برای برآوردن نیاز مشتریان خود کالاها و اجناس متنوع را از کشورها و حتی خارج از چین وارد می کنند. عید بهار چین همانند عید نوروز ایران عید ملی، فرخنده، پرشکوه و پر نشاط است. به طور کلی در نواحی مختلف چین رسوم و آداب سنتی برای برگزاری این عید متفاوت است.

 

اما ضیافت شام با حضور کلیه اعضای خانواده د رشب آستانه عید چه در شمال چه در جنوب کشور لازم و ضروری است. در جنوب این غذا غالبا از بیش از ١٠ خوراک تشکیل می شود که در میان آنها ماهی و خوراکی تهیه شده از خمیر لوبیا باید دیده شود. زیرا این دو خوراک در تلفظ به چینی با ” مرفه بودن ” تقریبا یکی است. در شمال این غذا را اغلب ” جیاوجه饺子:Jiǎozi ” تشکیل می دهد.

 

ضیافت سال نو

 

خانواده ها دراین شب در کنار یکدیگر به تهیه این خوراک سنتی مشغول می شوند. شایان ذکر است که در میان خوراکهای سنتی عید بهار، غذاهای شیرین از آرد برنج چسبیده به چینی ” نیا گا” حتما باید وجود داشته باشد. به این دلیل که نشانگر ارتقای دائمی سطح زندگی، گردهم آمدن و سعادتمندی اعضای خانواده است. در آستانه سال جدید به تقویم کشاورزی چین، مردم با سرور و شادی با سال گذشته وداع نموده و به پیشواز سال جدید می روند. دربعضی مناطق مردم به آتش زدن ترقه و آتش بازی هم می پردازند. از اول سال نو اعضای خانواده ملبس به لباسهای زیبا و نو به استقبال مهمانان و یا دیدار از خویشاوندان و دوستان می پردازند.

آنها هنگام ملاقات جملات مبارکی چون ” سال نومبارک” و ” یا عید بهار مبارک باد “را می گویند و سپس به خوردن میوه و شکلات و چای مشغول می شوند و با هم گفت و گو می کنند.

 

تبریک سال نو

 

در ایام عید بهار برنامه های هنری و تفریحی جالب توجه و رنگارنگ است. دربعضی جاها اپراها و فیلمهای ویژه عید به معرض نمایش گذارده می شود و در بعضی مناطق دیگر برنامه های هنری عامیانه نظیر رقص شیر، یان گو و رقص با چوب پا و غیره اجرا می شود که به این ترتیب محیطی مملو از وجد و شادی برهمه جا حکم فرماست. البته بیشتر مردم ترجیح می دهند درخانه برنامه های تلویزیونی خاص عید بهار را تماشا می کنند. گفتنی است که چسباندن  تابلوهای خوشنویسی و نقاشی های ویژه عید بهار روی دیوار، روشن کردن فانوس نیز از جمله برنامه های عید بهار است. درایام این عید جشن فانوس نیز جلوه ای خاص دارد.

 

فانوس رنگی

 

فانوسهای رنگی درواقع از جمله هنرهای دستی و سنتی مردمی چین است. مردم با در دست داشتن اشکال مختلف و متنوع فانوسها که بر روی آن شکل حیوانات مناظر طبیعی و چهره های قهرمانان ترسیم شده است در یک جا جمع می شوند و شادی می کنند. البته پا به پای ارتقای سطح زندگی مردم، آنان ضمن حفظ رسوم و آاداب سنتی، برنامه های جدیدی به وجود آورده اند. برای نمونه جهانگردی و چین گردی به رسم نوین چینیها در ایام عید بهار اضافه شده است.

 

 

در ادامه به معرفی سایر آداب و رسوم مردم چین خواهیم پرداخت.

 

 

春节简介

春节,是农历正月初一,又叫阴历年,俗称“过年”。这是我国民间最隆重、最热闹的一个传统节日。春节的历史很悠久,它起源于殷商时期年头岁尾的祭神祭祖活动。按照我国农历,正月初一古称元日、元辰、元正、元朔、元旦等,俗称年初一,到了民国时期,改用公历,公历的一月一日称为元旦,把农历的一月一日叫春节。

春节到了,意味着春天将要来临,万象复苏草木更新,新一轮播种和收获季节又要开始。人们刚刚度过冰天雪地草木凋零的漫漫寒冬,早就盼望着春暖花开的日子,当新春到来之际,自然要充满喜悦载歌载舞地迎接这个节日。

  千百年来,人们使年俗庆祝活动变得异常丰富多彩,每年从农历腊月二十三日起到年三十,民间把这段时间叫做“迎春日”,也叫“扫尘日”,在春节前扫尘搞卫生,是我国人民素有的传统习惯。

然后就是家家户户准备年货,节前十天左右,人们就开始忙于采购物品,年货包括鸡鸭鱼肉、茶酒油酱、南北炒货、糖饵果品,都要采买充足,还要准备一些过年时走亲访友时赠送的礼品,小孩子要添置新衣新帽,准备过年时穿。

在节前要在住宅的大门上粘贴红纸黄字的新年寄语,也就是用红纸写成的春联。屋里张贴色彩鲜艳寓意吉祥的年画,心灵手巧的姑娘们剪出美丽的窗花贴在窗户上,门前挂大红灯笼或贴福字及财神、门神像等,福字还可以倒贴,路人一念福倒了,也就是福气到了,所有这些活动都是要为节日增添足够的喜庆气氛。

春节的另一名称叫过年。在过去的传说中,年是一种为人们带来坏运气的想象中的动物。年一来。树木凋蔽,百草不生;年一过,万物生长,鲜花遍地。年如何才能过去呢?需用鞭炮轰 ,于是有了燃鞭炮的习俗,这其实也是烘托热闹场面的又一种方式。

春节是个欢乐祥和的节日,也是亲人团聚的日子,离家在外的孩子在过春节时都要回家欢聚。过年的前一夜,就是旧年的腊月三十夜,也叫除夕,又叫团圆夜,在这新旧交替的时候,守岁是最重要的年俗活动之一,除夕晚上,全家老小都一起熬年守岁,欢聚酣饮,共享天伦之乐,北方地区在除夕有吃饺子的习俗,饺子的作法是先和面,和字就是合;饺子的饺和交谐音,合和交有相聚之意,又取更岁交子之意。在南方有过年吃年糕的习惯,甜甜的粘粘的年糕,象征新一年生活甜蜜蜜,步步高。
待第一声鸡啼响起,或是新年的钟声敲过,街上鞭炮齐鸣,响声此起彼伏,家家喜气洋洋,新的一年开始了,男女老少都穿着节日盛装,先给家族中的长者拜年祝寿,节中还有给儿童压岁钱,吃团年饭,初二、三就开始走亲戚看朋友,相互拜年,道贺祝福,说些恭贺新喜、恭喜发财、恭喜、过年好等话,祭祖等活动。

  节日的热烈气氛不仅洋溢在各家各户,也充满各地的大街小巷,一些地方的街市上还有舞狮子,耍龙灯,演社火,游花市,逛庙会等习俗。这期间花灯满城,游人满街,热闹非凡,盛况空前,直要闹到正月十五元宵节过后,春节才算真正结束了。

  春节是汉族最重要的节日,但是满、蒙古,瑶、壮、白、高山、赫哲、哈尼、达斡尔、侗、黎等十几个少数民族也有过春节的习俗,只是过节的形式更有自己的民族特色,更蕴味无穷。

春节的由来与传

      春节和年的概念,最初的含意来自农业,古时人们把谷的生长周期称为“年”,《说文。禾部》:“年,谷熟也:。在夏商时代产生了夏历,以月亮圆缺的周期为月,一年划分为十二个月,每月以不见月亮的那天为朔,正月朔日的子时称为岁首,即一年的开始,也叫年,年的名称是从周朝开始的,至了西汉才正式固定下来,一直延续到今天。但古时的正月初一被称为“元旦”,直到中国近代辛亥革命胜利后,南京临时政府为了顺应农时和便于统计,规定在民间使用夏历,在政府机关、厂矿、学校和团体中实行公历,以公历的元月一日为元旦,农历的正月初一称春节。

  1949年9月27日,新中国成立,在中国人民政治协商会议第一届全体会议上,通过了使用世界上通用的公历纪元,把公历的元月一日定为元旦,俗称阳历年;农历正月初一通常都在立春前后,因而把农历正月初一定为“春节”,俗称阴历年。
传统意义上的春节是指从腊月初八的腊祭或腊月二十三的祭灶,一直到正月十五,其中以除夕和正月初一为高潮。在春节这一传统节日期间,我国的汉族和大多数少数民族都有要举行各种庆祝活动,这些活动大多以祭祀神佛、祭奠祖先、除旧布新、迎禧接福、祈求丰年为主要内容。活动形式丰富多彩,带有浓郁的民族特色。

  春节传说之一:熬年守岁

守岁,就是在旧年的最后一天夜里不睡觉,熬夜迎接新一年的到来的习俗,也叫除夕守岁,俗名“熬年”。探究这个习俗的来历,在民间流传着一个有趣的故事:

太古时期,有一种凶猛的怪兽,散居在深山密林中,人们管它们叫“年”。它的形貌狰狞,生性凶残,专食飞禽走兽、鳞介虫豸,一天换一种口味,从磕头虫一直吃到大活人,让人谈“年”色变。后来,人们慢慢掌握了“年”的活动规律,它是每隔三百六十五天窜到人群聚居的地方尝一次口鲜,而且出没的时间都是在天黑以后,等到鸡鸣破晓,它们便返回山林中去了。

算准了“年”肆虐的日期,百姓们便把这可怕的一夜视为关口来煞,称作“年关”,并且想出了一整套过年关的办法:每到这一天晚上,每家每户都提前做好晚饭,熄火净灶,再把鸡圈牛栏全部拴牢,把宅院的前后门都封住,躲在屋里吃“年夜饭”,由于这顿晚餐具有凶吉未卜的意味,所以置办得很丰盛,除了要全家老小围在一起用餐表示和睦团圆外,还须在吃饭前先供祭祖先,祈求祖先的神灵保佑,平安地度过这一夜,吃过晚饭后,谁都不敢睡觉,挤坐在一起闲聊壮胆。就逐渐形成了除夕熬年守岁的习惯。

守岁习俗兴起于南北朝,梁朝的不少文人都有守岁的诗文。“一夜连双岁,五更分二年。”人们点起蜡烛或油灯,通宵守夜,象征着把一切邪瘟 病疫照跑驱走,期待着新的一年吉祥如意。这种风俗被人们流传至今。

  春节传说之二:万年创建历法说

相传,在古时候,有个名叫万年的青年,看到当时节令很乱,就有了想把节令定准的打算。但是苦于找不到计算时间的方法,一天,他上山砍柴累了,坐在树阴下休息,树影的移动启发了他,他设计了一个测日影计天时的晷仪,测定一天的时间,后来,山崖上的滴泉启发了他的灵感,他又动手做了一个五层漏壶,来计算时间。天长日久,他发现每隔三百六十多天,四季就轮回一次,天时的长短就重复一遍。

当时的国君叫祖乙,也常为天气风云的不测感到苦恼。万年知道后,就带着日晷和漏壶去见皇上,对祖乙讲清了日月运行的道理。祖乙听后龙颜大悦,感到有道理。于是把万年留下,在天坛前修建日月阁,筑起日晷台和漏壶亭。并希望能测准日月规律,推算出准确的晨夕时间,创建历法,为天下的黎民百姓造福。

有一次,祖乙去了解万年测试历法的进展情况。当他登上日月坛时,看见天坛边的石壁上刻着一首诗:

日出日落三百六,周而复始从头来。
草木枯荣分四时,一岁月有十二圆。

知道万年创建历法已成,亲自登上日月阁看望万年。万年指着天象,对祖乙说:“现在正是十二个月满,旧岁已完,新春复始,祈请国君定个节吧”。祖乙说:“春为岁首,就叫春节吧”。据说这就是春节的来历。
冬去春来,年复一年,万年经过长期观察,精心推算,制定出了准确的太阳历,当他把太阳历呈奉给继任的国君时,已是满面银须。国君深为感动,为纪念万年的功绩,便将太阳历命名为“万年历”,封万年为日月寿星。以后,人们在过年时挂上寿星图,据说就是为了纪念德高望重的万年。

  春节传说之三:贴春联和门神

据说贴春联的习俗,大约始于一千多年前的后蜀时期,这是有史为证的。此外根据《玉烛宝典》,《燕京岁时记》等著作记载,春联的原始形式就是人们所说的“桃符”。

在中国古代神话中,相传有一个鬼域的世界,当中有座山,山上有一棵覆盖三千里的大桃树,树梢上有一只金鸡。每当清晨金鸡长鸣的时候,夜晚出去游荡的鬼魂必赶回鬼域。鬼域的大门坐落在桃树的东北,门边站着两个神人,名叫神荼、郁垒。如果鬼魂在夜间干了伤天害理的事情,神荼、郁垒就会立即发现并将它捉住,用芒苇做的绳子把它捆起来,送去喂虎。因而天下的鬼都畏惧神荼、郁垒。于是民间就用桃木刻成他们的模样,放在自家门口,以避邪防害。后来,人们干脆在桃木板上刻上神荼、郁垒的名字,认为这样做同样可以镇邪去恶。这种桃木板后来就被叫做“桃符”。

到了宋代,人们便开始在桃木板上写对联,一则不失桃木镇邪的意义,二则表达自己美好心愿,三则装饰门户,以求美观。又在象征喜气吉祥的红纸上写对联,新春之际贴在门窗两边,用以表达人们祈求来年福运的美好心愿。

为了祈求一家的福寿康宁,一些地方的人们还保留着贴门神的习惯。据说,大门上贴上两位门神,一切妖魔鬼怪都会望而生畏。在民间,门神是正气和武力的象征,古人认为,相貌出奇的人往往具有神奇的禀性和不凡的本领。他们心地正直善良,捉鬼擒魔是他们的天性和责任,人们所仰慕的捉鬼天师钟馗,即是此种奇形怪相。所以民间的门神永远都怒目圆睁,相貌狰狞,手里拿着各种传统的武器,随时准备同敢于上门来的鬼魅战斗。由于我国民居的大门,通常都是两扇对开,所以门神总是成双成对。

唐朝以后,除了以往的神荼、郁垒二将以外,人们又把秦叔宝和尉迟恭两位唐代武将

人们又把秦叔宝和尉迟恭两位唐代武将当作门神。相传,唐太宗生病,听见门外鬼魅呼号,彻夜不得安宁。于是他让这两位将军手持武器立于门旁镇守,第二天夜里就再也没有鬼魅搔扰了。其后,唐太宗让人把这两位将军的形象画下来贴在门上,这一习俗开始在民间广为流传。

春节的习俗

春节是我国一个古老的节日,也是全年最重要的一个节日,如何过庆贺这个节日,在千百年的历史发展中,形成了一些较为固定的风俗习惯,有许多还相传至今。

  扫尘
“腊月二十四,掸尘扫房子” ,据《吕氏春秋》记载,我国在尧舜时代就有春节扫尘的风俗。按民间的说法:因“尘”与“陈”谐音,新春扫尘有“除陈布新”的涵义,其用意是要把一切穷运、晦气统统扫出门。这一习俗寄托着人们破旧立新的愿望和辞旧迎新的祈求。 每逢春节来临,家家户户都要打扫环境,清洗各种器具,拆洗被褥窗帘,洒扫六闾庭院,掸拂尘垢蛛网,疏浚明渠暗沟。到处洋溢着欢欢喜喜搞卫生、干干净净迎新春的欢乐气氛。

贴春联
春联也叫门对、春贴、对联、对子、桃符等,它以工整、对偶、简洁、精巧的文字描绘时代背景,抒发美好愿望,是我国特有的文学形式。每逢春节,无论城市还是农村,家家户户都要精选一幅大红春联贴于门上,为节日增加喜庆气氛。这一习俗起于宋代,在明代开始盛行,到了清代,春联的思想性和艺术性都有了很大的提高,梁章矩编写的春联专著《槛联丛话》对楹联的起源及各类作品的特色都作了论述。

春联的种类比较多,依其使用场所,可分为门心、框对、横披、春条、斗方等。“门心”贴于门板上端中心部位;“框对”贴于左右两个门框上;“横披”贴于门媚的横木上;“春条”根据不同的内容,贴于相应的地方;“斗斤”也叫“门叶”,为正方菱形,多贴在家俱、影壁中。

  贴窗花和倒贴“福”字
在民间人们还喜欢在窗户上贴上各种剪纸——窗花。窗花不仅烘托了喜庆的节日气氛,也集装饰性、欣赏性和实用性于一体。剪纸在我国是一种很普及的民间艺术,千百年来深受人们的喜爱,因它大多是贴在窗户上的,所以也被称其为“窗花”。窗花以其特有的概括和夸张手法将吉事祥物、美好愿望表现得淋漓尽致,将节日装点得红火富丽。

在贴春联的同时,一些人家要在屋门上、墙壁上、门楣上贴上大大小小的“福”字。春节贴“福”字,是我国民间由来已久的风俗。“福”字指福气、福运,寄托了人们对幸福生活的向往,对美好未来的祝愿。为了更充分地体现这种向往和祝愿,有的人干脆将“福”字倒过来贴,表示“幸福已到”“福气已到”。民间还有将“福”字精描细做成各种图案的,图案有寿星、寿桃、鲤鱼跳龙门、五谷丰登、龙凤呈祥等。

  年画
春节挂贴年画在城乡也很普遍,浓黑重彩的年画给千家万户平添了许多兴旺欢乐的喜庆气氛。年画是我国的一种古老的民间艺术,反映了人民朴素的风俗和信仰,寄托着他们对未来的希望。年画,也和春联一样,起源于“门神”。 随着木板印刷术的兴起,年画的内容已不仅限于门神之类单调的主题,变得丰富多彩,在一些年画作坊中产生了《福禄寿三星图》、《天官赐福》、《五谷丰登》、《六畜兴旺》、《迎春接福》等精典的彩色年画、以满足人们喜庆祈年的美好愿望。 我国出现了年画三个重要产地:苏州桃花坞,天津杨柳青和山东潍坊;形成了中国年画的三大流派,各具特色。

我国现今我国收藏最早的年画是南宋《随朝窈窕呈倾国之芳容》的木刻年画,画的是王昭君、赵飞燕、班姬和绿珠四位古代美人。民间流传最广的是一幅《老鼠娶亲》的年画。描绘了老鼠依照人间的风俗迎娶新娘的有趣场面。民国初年,上海郑曼陀将月历和年画二者结合起来。这是年画的一种新形式。这种合二而一的年画,以后发展成挂历,至今风靡全国。

  守岁
除夕守岁是最重要的年俗活动之一,守岁之俗由来已久。最早记载见于西晋周处的《风土志》:除夕之夜,各相与赠送,称为“馈岁”;酒食相邀,称为“别岁”;长幼聚饮,祝颂完备,称为“分岁”;大家终夜不眠,以待天明,称曰“守岁”。

“一夜连双岁,五更分二天”,除夕之夜,全家团聚在一起,吃过年夜饭,点起蜡烛或油灯,围坐炉旁闲聊,等着辞旧迎新的时刻,通宵守夜,象征着把一切邪瘟病疫照跑驱走,期待着新的一年吉祥如意。这种习俗后来逐渐盛行,到唐朝初期,唐太宗李世民写有“守岁”诗:“寒辞去冬雪,暖带入春风”。直到今天,人们还习惯在除夕之夜守岁迎新。
古时守岁有两种含义:年长者守岁为“辞旧岁”,有珍爱光阴的意思;年轻人守岁,是为延长父母寿命。自汉代以来,新旧年交替的时刻一般为夜半时分。

  爆竹
中国民间有“开门爆竹”一说。即在新的一年到来之际,家家户户开门的第一件事就是燃放爆竹,以哔哔叭叭的爆竹声除旧迎新。爆竹是中国特产,亦称“爆仗”、“炮仗”、“鞭炮”。其起源很早,至今已有两千多年的历史。放爆竹可以创造出喜庆热闹的气氛,是节日的一种娱乐活动,可以给人们带来欢愉和吉利。随着时间的推移,爆竹的应用越来越广泛,品种花色也日见繁多,每逢重大节日及喜事庆典,及婚嫁、建房、开业等,都要燃放爆竹以示庆贺,图个吉利。现在,湖南浏阳,广东佛山和东尧,江西的宜春和萍乡、浙江温州等地区是我国著名的花炮之乡,生产的爆竹花色多,品质高,不仅畅销全国,而且还远销世界。

  拜年
新年的初一,人们都早早起来,穿上最漂亮的衣服,打扮得整整齐齐,出门去走亲访友,相互拜年,恭祝来年大吉大利。拜年的方式多种多样,有的是同族长带领若干人挨家挨户地拜年;有的是同事相邀几个人去拜年;也有大家聚在一起相互祝贺,称为“团拜”。由于登门拜年费时费力,后来一些上层人物和士大夫便使用各贴相互投贺,由此发展出来后来的“贺年片”。
春节拜年时,晚辈要先给长辈拜年,祝长辈人长寿安康,长辈可将事先准备好的压岁钱分给晚辈,据说压岁钱可以压住邪祟,因为“岁”与“祟”谐音,晚辈得到压岁钱就可以平平安安度过一岁。压岁钱有两种,一种是以彩绳穿线编作龙形,置于床脚,此记载见于《燕京岁时记》;另一种是最常见的,即由家长用红纸包裹分给孩子的钱。压岁钱可在晚辈拜年后当众赏给,亦可在除夕夜孩子睡着时,由家长偷偷地放在孩子的枕头底下。现在长辈为晚辈分送压岁钱的习俗仍然盛行。

  春节食俗
在古代的农业社会里,大约自腊月初八以后,家庭主妇们就要忙着张罗过年的食品了。因为腌制腊味所需的时间较长,所以必须尽早准备,我国许多省份都有腌腊味的习俗,其中又以广东省的腊味最为著名。

蒸年糕,年糕因为谐音“年高”,再加上有着变化多端的口味,几乎成了家家必备的应景食品。年糕的式样有方块状的黄、白年糕,象征着黄金、白银,寄寓新年发财的意思。

年糕的口味因地而异。北京人喜食江米或黄米制成的红枣年糕、百果年糕和白年糕。河北人则喜欢在年糕中加入大枣、小红豆及绿豆等一起蒸食。山西北部在内蒙古等地,过年时习惯吃黄米粉油炸年糕,有的还包上豆沙、枣泥等馅,山东人则用黄米、红枣蒸年糕。北方的年糕以甜为主,或蒸或炸,也有人干脆沾糖吃。南方的年糕则甜咸兼具,例如苏州及宁波的年糕,以粳米制作,味道清淡。除了蒸、炸以外,还可以切片炒食或是煮汤。甜味的年糕以糯米粉加白糖、猪油、玫瑰、桂花、薄荷、素蓉等配料,做工精细,可以直接蒸食或是沾上蛋清油炸。

真正过年的前一夜叫团圆夜,离家在外的游子都要不远千里万里赶回家来,全家人要围坐在一起包饺子过年,饺子的作法是先和面做成饺子皮,再用皮包上馅,馅的内容是五花八门,各种肉、蛋、海鲜、时令蔬菜等都可入馅,正统的饺子吃法,是清水煮熟,捞起 捞起后以调有醋、蒜末、香油的酱油为佐料沾着吃。也有炸饺子、烙饺子(锅贴)等吃法。因为和面的“和”字就是“合”的意思;饺子的“饺”和“交”谐音,“合”和“交”又有相聚之意,所以用饺子象征团聚合欢;又取更岁交子之意,非常吉利;此外,饺子因为形似元宝,过年时吃饺子,也带有“招财进宝”的吉祥含义。一家大小聚在一起包饺子,话新春,其乐融融。

春节的诗

田家元日
(唐)孟浩然
昨夜斗回北,今朝岁起东;
我年已强壮,无禄尚忧农。
桑野就耕父,荷锄随牧童;
田家占气候,共说此年丰。

《卖痴呆词》
(唐)范成大
除夕更阑人不睡,厌禳钝滞迫新岁;
小儿呼叫走长街,云有痴呆召人卖。

《除夜》
(唐)来鹄
事关休戚已成空,万里相思一夜中。
愁到晓鸡声绝后,又将憔悴见春风。

元日
(宋)王安石
爆竹声中一岁除,春风送暖入屠苏;
千门万户瞳瞳日,总把新桃换旧符。

元日 玉楼春

(宋)毛滂
一年滴尽莲花漏,碧井屠苏沉冻酒。
晓寒料峭尚欺人,春态苗条先到柳。
佳人重劝千长寿,柏叶椒花芬翠袖。
醉乡深处少相知,祇与东君偏故旧。

除夜
(南宋)文天祥
乾坤空落落,岁月去堂堂;
末路惊风雨,穷边饱雪霜。
命随年欲尽,身与世俱忘;
无复屠苏梦,挑灯夜未央。

拜年
(明)文征明
不求见面惟通谒,名纸朝来满敝庐。
我亦随人投数纸,世情嫌简不嫌虚。

已酉新正
(明)叶颙
天地风霜尽,乾坤气象和;
历添新岁月,春满旧山河。
梅柳芳容徲,松篁老态多;
屠苏成醉饮,欢笑白云窝。

癸已除夕偶成
(清)黄景仁
千家笑语漏迟迟,忧患潜从物外知,
悄立市桥人不识,一星如月看多时。

凤城新年辞
(清)查慎行
巧裁幡胜试新罗,画彩描金作闹蛾;
从此剪刀闲一月,闺中针线岁前多。

甲午元旦
(清)孔尚任
萧疏白发不盈颠,守岁围炉竟废眠。
剪烛催干消夜酒,倾囊分遍买春钱。
听烧爆竹童心在,看换桃符老兴偏。
鼓角梅花添一部,五更欢笑拜新年。

元旦口占用柳亚子怀人韵
董必武
共庆新年笑语哗,红岩士女赠梅花;
举杯互敬屠苏酒,散席分尝胜利茶。
只有精忠能报国,更无乐土可为家;
陪都歌舞迎佳节,遥视延安景物华。

春节看花市
林伯渠
迈街相约看花市,却倚骑楼似画廊;
束立盆栽成列队,草株木本斗芬芳。
通宵灯火人如织,一派歌声喜欲狂,
正是今年风景美,千红万紫报春光。